Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Το ανεκτίμητο επιστημονικό έργο του δόκτορος Φρίντριχ Χάινχελμπαχ




Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στην επιστημονική κοινότητα η είδηση  πως η αίτηση του επίτιμου διδάκτορα της Πτέρυγας Ψυχιατρικής και Αφισοκόλλησης του Πανεπιστημίου της Χαϋδελβέργης δρ. Φρίντριχ Χάινχελμπαχ για εξιτήριο από την πτέρυγα φρενοβλαβών του νοσοκομείου του Νόιενχαϊμ, όπου βρίσκεται έγκλειστος από πρόπερσι το καλοκαίρι, απορρίφθηκε. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ οι δικηγόροι του ήταν αισιόδοξοι για την έκβαση της υπόθεσης και όλα πήγαιναν καλά μέχρι που ο Πρόεδρος της συσταθείσας επιτροπής, απευθυνόμενος στον δόκτορα Χάινχελμπαχ είπε «κε Χάινχελμπαχ έχετε ανανήψει». Τότε ο δόκτωρ Χάινχελμπαχ σηκώθηκε όρθιος, σήκωσε το δάχτυλο στον ουρανό και άρχισε να ωρύεται. «Εγώ έχω ανανήψει; Εσύ έχεις ανανήψει! Αυτός έχει ανανήψει! Όλη η αίθουσα του δικαστηρίου έχει ανανήψει»! Οι νοσοκόμοι του ιδρύματος χρειάστηκε να του κάνουν τρεις ηρεμιστικές ενέσεις προκειμένου να σταματήσει να κραυγάζει «ουουού χαααα».

Το έργο του δόκτορος Φρίντριχ Χάινχελμπαχ στον τομέα της Ψυχιατρικής είναι ανεκτίμητο σε ερευνητικό και κλινικό επίπεδο και η συμβολή του στην ενημέρωση των διαγνωστικών εγχειριδίων υπήρξε καθοριστική. Παρακάτω παραθέτουμε μερικές από τις ασθένειες που επιφανής δόκτωρ εισήγαγε στο λεξικό της ψυχιατρικής επιστήμης.  



Σχεσοφρένεια


 Πρόκειται για ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή που προσβάλλει ανθρώπους, οι οποίοι έχουν αποχωρήσει δια της βίας από μακροχρόνια και πολύπαθη σχέση και αποφασίζουν να ξαναβγούν στο κυνήγι του έρωτα. Μόνο που πλέον οποιαδήποτε υπόνοια σαρκικής επαφής, από έναν απλό συγκαταβατικό εναγκαλισμό  μέχρι τον συγχρωτισμό με δεκαπενταμελή επιτροπή  μεγαλοαστικού swinger club  , τους προκαλεί αποστροφή και κολικούς. Εκείνο που αποζητούν από το έτερο μισό τους oι πάσχοντες από σχεσοφρένεια είναι η αναίτια ζήλια, οι αδυσώπητοι καυγάδες για το ποιος θα τυλίξει το χέρι του με την σακούλα από το σουπερμάρκετ για να καθαρίσει το πουρί από την λεκάνη, η συστηματική κρεβατομουρμούρα και τρυφερά λόγια, όπως «που ήσουν χτες το βράδυ ρε αλήτη»,  «ποιος ήταν αυτός ο λιμοκοντόρος που σε κόρταρε μωρή παλιολινάτσα» και «πόσες φορές θα σου πω ότι προτιμώ να με βιάσουν επτά καζάκοι χορευτές από το να φάω γεμιστά με κιμά»;

Προκειμένου να επαναδραστηριοποιήσει τους ασθενείς στο ερωτικό παιχνίδι ο δόκτωρ Φρίντριχ Χάινχελμπαχ αρχικά πρόβαλε σε είκοσι εξ αυτών επί τρία μερόνυχτα σε λούπα την πρώιμη φιλμογραφία της Κάθριν Χέιγκλ και τα μεγάλα χιτ της Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, θεραπεία που απέτυχε παταγωδώς, καθώς δεκαοχτώ ασθενείς αυτοκτόνησαν καταπίνοντας τα κορδόνια τους, με τους εναπομείναντες δυο να φωνάζουν σε έξαλλη κατάσταση «ένα κορδόνι, ένα κορδόνι, το βασίλειο μου για ένα κορδόνι». Στη συνέχεια πρόβαλλε σε άλλους είκοσι εξ αυτών ταινία πορνογραφικού περιεχομένου, φέρουσα τον τίτλο «Παρτουζωμένες 2:Η Εξόντωσις», μια ατυχέστατη προβολή, καθώς οι ασθενείς σύντομα άρχισαν να σχολιάζουν καυστικά τις τρύπες του σεναρίου, τα κακοφωτισμένα ντεκόρ και τις ξύλινες ερμηνείες, με τον γηραιότερο εξ αυτών να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το νούμερο 1 ήταν απείρως καλύτερη ταινία κι ότι δεν τις φτιάχνουν πια όπως παλιά. Τελικά ο δόκτωρ Χάινχελμπαχ κατόρθωσε να επαναφέρει την λίμπιντο των ασθενών, όταν διοργάνωσε έναν αυτοσχέδιο αγώνα δρόμου με κοτόπουλα, θεραπεία, που η Ψυχιατρική αποδέχεται ως την πλέον ενδεδειγμένη για τους πάσχοντες από σχεσοφρένεια μέχρι σήμερα.


Οργωνική Διαταραχή


O δόκτωρ Χάινχελμπαχ υπήρξε μαθητής και φίλος του αλησμόνητου Βίλχελμ Ράιχ, υπεύθυνου μεταξύ άλλων για το παραληρηματικό «Άκου Ανθρωπάκο», που κάθε συριζαίος νεανίας, που σέβεται τον εαυτό του, έχει μάθει να απαγγέλει προσθέτοντας το πρόθεμα  «-κα» στην τελευταία λέξη κάθε πρότασης - στα αλήθεια ένα διασκεδαστικότατο παιγνίδι. Ως γνωστόν ο Βίλχελμ Ράιχ στήριξε την επιστημονική του καριέρα στην θεωρία της οργόνης. Ένα βράδυ, που είχε πιεί δυο φρουτ παντς χωρίς αλκόολ παραπάνω, ο Ράιχ εξομολογήθηκε στα έκπληκτα αυτιά του Χάινχελμπαχ, πως η θεωρία της οργόνης ήταν μια απάτη. «Μια ασθενής μου, μου εκμυστηρεύτηκε ότι ο σύζυγος της ερχόταν στο σπίτι κατάκοπος, ηλιοκαμένος, δίχως δυνάμεις και δίχως διάθεση για ουδεμία δραστηριότητα και μόλις έτρωγε, ροχάλιζε. Καμιά φορά μάλιστα ροχάλιζε κι ενώ έτρωγε. Όταν με ρώτησε γιατί του συμβαίνει αυτό, της απάντησα αφηρημένος "οργώνει", αναφερόμενος στην καθημερινή του εργασία στους ιδιόκτητους αγρούς του. H ασθενής μου με ρώτησε τί είναι αυτό. Για να την εμπαίξω, της είπα ότι πρόκειται για ένα πανταχού παρόν, αυθύπαρκτο, ελεύθερο από μάζα υπόστρωμα ενέργειας από το οποίο δημιουργούνται  η ύλη, η ζωή και οι φυσικοί νόμοι, κρατώντας ομολογουμένως με δυσκολία τα γέλια μου. Εκείνη όμως έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ήθελε να μάθει περισσότερα για την οργόνη. Σε ένα όργιο αυτοσχεδιασμού της ανέπτυξα επί δύο ώρες μια θεωρία. Εκείνη το μετέφερε σε φίλες της που έρχονταν και με ρωτούσαν για την οργόνη. Και μετά έρχονταν και οι σύζυγοι τους. Και τα παιδιά τους. Η κατάσταση είχε ξεφύγει.»

Ο Ράιχ συνέχισε την εξομολόγηση του για ώρα και ο δόκτωρ Χάινχελμπαχ δεν μπορούσε να χωνέψει αυτό που άκουγε. Χρειάστηκε να παραγγείλει μια γκαζόζα. Στα χρόνια που ακολούθησαν κι ενώ ο Ράιχ ήταν κλεισμένος σε άσυλο ανιάτων  -τι τραγικό παιχνίδι της μοίρας δάσκαλος και μαθητής να έχουν την ίδια κατάληξη-, ο δόκτωρ Χάινχελμπαχ, πεπεισμένος πως ο δάσκαλος του δεν μπορεί να έχει πέσει έξω και να είναι ένας κοινός απατεώνας, ανέπτυξε μια θεωρία για την αναίτια ραθυμία και κακοκεφιά που ταλαιπωρεί τον σύγχρονο μεγαλοαστό, την θεωρία της οργωνικής διαταραχής, βασισμένος στην πρώτη, αυθόρμητη απάντηση του δασκάλου του σε εκείνη την ερώτηση της ασθενούς του . Σύμφωνα με αυτή ο σύγχρονος μεγαλοαστός είναι κακοδιάθετος και μαστίζεται από στρες κι αναίτιες κεφαλαλγίες εξαιτίας της απομάκρυνσης του από την φύση και την αγροτική ζωή. Έτσι ο δρ. Χάινχελμπαχ καλούσε τους ασθενείς τους να εγκαταλείψουν τα πολυτελή ρετιρέ τους, τα πανάκριβα αυτοκίνητα τους και τα δαιδαλώδη εξοχικά τους, να αγοράσουν ένα αγρόκτημα και να το καλλιεργήσουν με τα χέρια τους. Σε μια κίνηση απαράμιλλης αυτοθυσίας, όταν οι ασθενείς πελαγωμένοι αναρωτιόντουσαν τι θα κάνουν όλα αυτά τα άχρηστα υλικά αποκτήματα, ο δόκτωρ Χάινχελμπαχ έκανε την καρδιά του πέτρα και δεχόταν να του τα μεταβιβάσουν με χαριστική δικαιοπραξία.

Το 2004 μια μειοψηφία μικροαστών εμφάνισε συμπτώματα οργωνικής διαταραχής, τα οποία όμως ο πολυμήχανος δόκτωρ θεράπευσε άμεσα, καλώντας τους ασθενείς να του δώσουν ένα εικοσάρικο και να φυτέψουν φακές σε κεσεδάκια από γιαούρτι.



Το Σύνδρομο της Γαστούν(ι)ης


Το 1993 τέσσερις άνθρωποι από την Πελοπόννησο δέθηκαν συναισθηματικά με τον ψιλικατζή, που δεν τους έκοβε ποτέ απόδειξη και τους έκλεβε στα ρέστα, ένα φαινόμενο που ο δόκτωρ Χάινχελμπαχ ονόμασε Σύνδρομο της Γαστούν(ι)ης.

Σύμφωνα με τον επιφανή δόκτορα ο δεσμός αυτός με τον ψιλικατζή ήταν ένα μέσο που ανέπτυξαν προκειμένου να αντέξουν τη βία. Η μακροχρόνια ψυχολογική έρευνα του περιστατικού αυτού και άλλων παρόμοιων καταστάσεων έχει καταλήξει σε ένα σαφές και χαρακτηριστικό σύνολο συμπτωμάτων για το Σύνδρομο της Γαστούν(ι)ης.Οι πελάτες αρχίζουν να ταυτίζονται με τους ψιλικατζήδες. Αρχικά τουλάχιστον, αυτή η ταύτιση αποτελεί έναν μηχανισμό άμυνας, που βασίζεται (συνήθως ασυνείδητα) στην ιδέα ότι ο ψιλικατζής δεν θα βλάψει τον πελάτη εάν αυτός είναι συνεργάσιμος και ακόμη αν τον υποστηρίζει απόλυτα. Ο πελάτης προσπαθεί να κερδίσει την εύνοια του ψιλικατζή με σχεδόν παιδαριώδη τρόπο. Του λέει ότι είναι ο καλύτερος ψιλικατζής όλου του κόσμου και του δίνει ένα φιλί στο μάγουλο.

Οι ασθενείς συνήθως αντιλαμβάνονται τις προσπάθειες όσων επιδιώκουν να τους σώσουν, ως ενέργειες που πιθανώς θα τους βλάψουν, κι έτσι πετούν μπανανόφλουδες στο διάβα των υπαλλήλων του ΣΔΟΕ, που σπεύδουν στο κατάστημα για έλεγχο. Η μακροχρόνια δοσοληψία με τον ψιλικατζή, που δεν κόβει ποτέ απόδειξη και κλέβει στα ρέστα, μοιραία θα οδηγήσει στην πλήρη ταύτιση του θύματος με τον θύτη. Έτσι οι ασθενείς σύντομα αδυνατούν να εργαστούν δίχως να παίζει στο
background η δισκογραφία του Νίκου Μακρόπουλου, ενώ ξεκινούν κάθε συζήτηση με την φράση «τουλάχιστον στην Χούντα είχαμε ασφάλεια», συνήθεια που διαταράσσει τις κοινωνικές τους σχέσεις με διευθύνοντες σύμβουλους περιβαλλοντικών οργανώσεων και πανεπιστημιακούς καθηγητές, αλλά βελτιώνει τις κοινωνικές τους σχέσεις με οδηγούς ταξί.

Η μέθοδος θεραπείας των συγκεκριμένων ασθενών ταλαιπώρησε για χρόνια τον δόκτορα Χάινχελμπαχ. Αρχικά τους έβαζε να απαγγείλουν την προπαίδεια του 5 ανάποδα σε μια ταμειακή μηχανή, μέθοδος που είχε μόνο πρόσκαιρα αποτελέσματα, ενώ στη συνέχεια τους καλούσε να υποδυθούν την ταμειακή μηχανή και να κόβουν αποδείξεις, εκείνοι όμως αρνούνταν πεισματικά την συνεργασία, επικαλούμενοι ότι τους τελείωσε το ρολό. Την λύση έδωσε ένας φοιτητής του δρ, Χάινχελμπαχ, που σε μια παράδοση μαθήματος , όπου ο σπουδαίος διδάκτωρ της Ψυχιατρικής παρέθεσε το πρόβλημα για σχολικούς λόγους, σήκωσε το χέρι και ρώτησε τον δόκτορα «και γιατί δεν τους προτείνετε να αλλάξουν ψιλικατζίδικο;». Το συμβάν αυτό, αν και έλυσε τα χέρια του δόκτορα Χάινχελμπαχ, στάθηκε μοιραίο για την αυτοπεποίθηση του κι αποτέλεσε την γενεσιουργό αιτία του εθισμού του στο σαβαγιάρ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: