H Στιγμιαία Συννεφιά ενός Ακάθαρτου Μυαλού #3

 

Αίσθηση προκάλεσε δημοσίευμα στο site της εφημερίδας «Το Βήμα» που έφερε τον τίτλο “το savoir vivre της Χρυσής Αυγής” και περιείχε κείμενο με οδηγίες συμπεριφοράς ενός πυρηνάρχη της Χρυσής Αυγής προς τα μέλη της. Τι εστί πυρηνάρχης μην με ρωτάς, γιατί δεν ξέρω να σου πω, αλλά αν ρωτούσα κάποιον τί δουλειά κάνει και μου απαντούσε «είμαι πυρηνάρχης», θα ψάρωνα έτσι ηγεμονικό και υπεύθυνο που ακούγεται. Σε δεύτερη σκέψη πυρηνάρχης θα μπορούσε να είναι κάποιος που εκτελεί χρέη διαιτητή κάθε φορά που ένα πρωτόνιο γυρίζει και κάνει του ηλεκτρονίου «σταμάτα πια να φέρνεις φούρλες γύρω μου, μου’χεις ζαλίσει τα κουάρκ και τα αντικουάρκ» και το ηλεκτρόνιο του βγάζει την γλώσσα. Ο ρόλος του πυρηνάρχη θα ήταν καίριος, καθώς σε σχετικές αψιμαχίες τα νετρόνια ποτέ δεν παίρνουν θέση, επειδή είναι ουδέτερα.

«Εθνικισμός ή φοβερός αγωνιστής δεν είναι αυτός που του ρίχνουν τo προφίλ συνέχεια στο facebook. Εθνικισμός ΔΕΝ είναι η διαδικτυακή επανάσταση του τύπου "σφάζω 100 στο γόνατο και το βράδυ βάζω καψουροτράγουδα για να ξεκουραστώ από το σφάξιμο"», αναφέρει το κείμενο. Καταρχάς εθνικισμός σίγουρα δεν είναι αυτός που του ρίχνουν τo προφίλ συνέχεια στο facebook και δεν θα γίνει μέχρι να το πει ο Μπαμπινιώτης. Φοβερός αγωνιστής επίσης δεν είναι αυτός που του ρίχνουν το προφίλ συνέχεια στο facebook, αλλά αυτό να πάτε να το πείτε στον Χατζηστεφάνου και τους λοιπούς δημοδιδάσκαλους του ευγενούς μέσου κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε με το τρίτο πόρισμα θα διαφωνήσω, αλλά θα διατηρήσω τις επιφυλάξεις μου ως προς την απαξίωση της ακρόασης λαϊκών ασμάτων πόνου ερωτικού κι ανείπωτης απώλειας μετά την αιματοχυσία. Άνετα θα μπορούσα να φανταστώ τον Γκούρα, τον εξάδερφο του Πανουργιά, αγκαλιά με τον Ανδρούτσο μετά το απογευματινό γιουρούσι να τραγουδούν «σαν δε θυμάσαι τα παλιά μονάχα αυτό θυμήσου που εξύπνουνα στσ' αγκάλες σου και μού 'λεγες κοιμήσου», να τσουγκρίζουν τα ποτήρια και να επαναλαμβάνουν κάθε τόσο πως είναι όλες τους καριόλες. 

«Δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε συναγωνιστές να έρχονται στα γραφεία με παντόφλα -διχάλα και βερμούδα της Χονολουλού και γυναίκες με μίνι και ξόπλατες μπλούζες ή με τα στήθη έξω. Εδώ μπαίνουμε και στην κατηγορία του σεβασμού, η Χρυσή Αυγή δεν είναι KKE sex bar, ούτε θ αφήσουμε να γίνει». Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί πως γενικότερα δεν είναι δυνατόν να βλέπουμε, όχι στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, αλλά οπουδήποτε συναγωνιστές και μη να έρχονται με παντόφλα-διχάλα και βερμούδα της Χονολουλού. Κι αν έρχονται έτσι, θα πρέπει αδιαμφισβήτητα να καρατομηθούν. Αντιθέτως θα ήταν επιθυμητό να έρχονται οπουδήποτε γυναίκες με μίνι και ξώπλατες μπλούζες και ιδιαίτερα με τα στήθη έξω. Λιγότερο επιθυμητό θα ήταν για εκείνες τις γυναίκες στις οποίες, όπως λέει και ο Γούντυ, πηγαίνει καλύτερα ένας τενεκές με σάλτσες από μια βραδινή τουαλέτα. Όσον αφορά την μνεία στο ΚΚΕ sex bar, πλείστες όσες σκέψεις γεννήθηκαν στο μυαλό μου αναφορικά με το πώς θα μπορούσε να είναι ένα ΚΚΕ sex bar. Δεν εστίασα στο ιδεολογικό σκέλος, καθώς ο θεσμός της κοινοκτημοσύνης απαντάται ούτως ή άλλως σε όλα τα sex bar, μα περισσότερο στο αισθητικό και το λειτουργικό. Οι συναλλαγές ανάμεσα στους πελάτες και το μαγαζί θα εκπληρώνονται με κουπόνια αντί για τραπεζογραμμάτια, οι τοίχοι θα είναι αυστηρά βαμμένοι σε ερυθρές αποχρώσεις, ενώ στα video wall θα παίζουν αποσπάσματα από το «Ένας Τραγουδιστής Κότσυφας». Η σταρ του μαγαζιού θα λικνίζεται στους ρυθμούς του «κι εγώ στο νούμερο 8» αντί της “Jeanny” του Falco. Στο prive κορίτσια από το πρώην σοβιετικό μπλοκ θα απαγγέλουν κεφάλαια από το «Κεφάλαιο» και για τον τολμηρό που θα ζητήσει σπέσιαλ περιποίηση, θα προχωρούν στην απαγγελία Μπακούνιν – you naughty, naughty boy.

 

Τα ως άνω αποσπάσματα από τον φάκελο της δικογραφίας δημοσίευσε το Βήμα ως ρεπορτάζ. Ένα ρεπορτάζ, που μεταφέρει αυτούσιο το κείμενο με σωρεία ορθογραφικών λαθών, τα οποία καταδεικνύει χλευαστικά. Είναι προφανώς αστεία τα αποσπάσματα και δίνουν πάτημα για σειρά από εύθυμα σχόλια, όπως τα παραπάνω - κατά προτίμηση όμως πιο επιτυχημένα. Κι αν επρόκειτο για καταχώριση στην στήλη με τα ευτράπελα της εφημερίδας ουδέν πρόβλημα. Παρουσιάζεται όμως ως ρεπορτάζ. Κι ως τέτοιο οφείλει να είναι απρόσωπο και όσο το δυνατόν αντικειμενικό. Και δεν είναι. Ειλικρινά ποιος ο λόγος της δημοσίευσης αυτούσιων των αποσπασμάτων με τα, ομολογουμένως φρικτά, ορθογραφικά λάθη πέρα από την στηλίτευση της αγραμματοσύνης των στελεχών της Χρυσής Αυγής; Και γιατί μια τόσο επουσιώδης πληροφορία να καταχωρείται στην λίστα των σημαντικότερων ειδήσεων της ημέρας; 

Δημοσιεύματα τέτοιου είδους δεν συνιστούν είδηση, αλλά πολεμική. Και είναι άσχημο όταν έρχονται, όχι από κιτρινίζουσες φυλλάδες , αλλά από σοβαρότερες έντυπες εκδόσεις. Και με την αισθητική τους  και, ναι, την σκοπιμότητα τους δίνουν έναυσμα σε εκείνους που θέλουν να αποδώσουν έναν διόλου απωθητικό για μεγάλη μερίδα του πληθυσμού αντισυστημικό χαρακτήρα στο μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Που, σε τελική ανάλυση, πρόκειται για έναν δημοκρατικά εκλεγμένο κομματικό σχηματισμό. Και όταν η αντιμετώπισή του από τα μέσα διαφέρει σε σχέση με εκείνη των υπολοίπων δημιουργείται μια αίσθηση διαφορετικής μεταχείρισης. Ενδεχομένως και αδικίας. Κι αν βγεις μια βόλτα στα καφενεία, όπου –με πιάνει ανατριχίλα που το γράφω- ζυμώνεται και διαμορφώνεται η κοινή γνώμη, έντεκα στους δέκα θα σου πουν ότι είναι αδικημένοι. Από τη γυναίκα τους, από το αφεντικό τους, από το κράτος, από την ζωή την ίδια. Κι ο "αδικημένος" έχει το συνήθειο να συντάσσεται στο πλευρό εκείνου που θεωρεί αδικημένο. Think about it.

 

Η Στιγμιαία Συννεφιά ενός Ακάθαρτου Μυαλού # 2

                                            
                                                Τι είναι τελικά ο Χρόνος;

Με την προσωπική μου ζωή σε αναταραχή και την συναισθηματική μου ισορροπία όμοια με εκείνη της Μπλανς Ντιμπουά, πόνταρα τα ρέστα μου στον χρόνο, περιμένοντας να βγει στο river εκείνο το χαρτί που θα ξεδιαλύνει την κατάσταση και θα πληρώσει -πρόσεξες τι έκανα εδώ;-  την κέντα μου. Μετά την μετ’επιχειρημάτων επισήμανση του πονταρίσματος μου αυτού σε φίλη, έλαβα ως απάντηση γνωμικό δημοφιλές και χιλιοακουσμένο. Ο χρόνος είναι γιατρός, μου είπε. Δεν μπόρεσα παρά να αναρωτηθώ μέσα μου «ναι, είναι γιατρός, αλλά τί ειδικότητας; Ποδίατρος,ωριλά ή πρωκτολόγος; Τον βρίσκεις όποια στιγμή θέλεις ή πρέπει να κλείσεις ραντεβού; Και είναι διορισμένος στο Δημόσιο ή έχει ιδιωτική κλινική; Ή μήπως και τα δύο;». Και μετά άλλες σκέψεις βασάνισαν το μυαλό μου. Και γιατί να είναι γιατρός και όχι άλλου τύπου επαγγελματίας; Μανάβης για παράδειγμα ή δικηγόρος.

Κάθισα λοιπόν και σκάρωσα μια σειρά από γνωμικά, τα οποία είστε ελεύθεροι να χρησιμοποιήσετε, αν είστε κατασκευαστές ημερολογίων με ρήσεις θυμόσοφων και παροιμίες πίσω από έκαστο χαρτάκι, ή να ποστάρετε στα social media μετά φωτογραφίας ηλιοβασιλέματος ή νεαρής κορασίδας, που ελαφρώς ενδεδυμένη τρέχει σε αγρούς και βοσκοτόπια. Χρήματα δεν θέλω. Αν νιώσετε την ανάγκη να με πληρώσετε, απλώς βρείτε κάποιον που έχετε καιρό να δείτε και σας λείπει, αρπάξτε από το χέρι κάποιον που αγαπάτε και δώστε τα φράγκα στο ταμείο του κινηματογράφου,  για να δείτε μια ταινία μαζί. Αγκαλιά ή από μικρή απόσταση. Αλλά μαζί.

Ευχαριστώ. Βαθιά ανάσα και περνώ στο παρασύνθημα.

Ο χρόνος είναι δάσκαλος. Μαθαίνεις πράγματα από αυτόν.

Ο χρόνος είναι βιβλιοθηκονόμος. Βάζει τα πάντα σε σειρά.

Ο χρόνος είναι φυσικοθεραπευτής. Βοηθά στην αποκατάσταση του τραύματος.

Ο χρόνος είναι πιλότος. Θα σε πετάξει στον προορισμό σου, όποιος κι αν είναι αυτός.

Ο χρόνος είναι αισθητικός. Μπορεί  να κάνει κάτι άσχημο, να δείχνει όμορφο.Αλλά όχι πάντα.

Ο χρόνος είναι μισθωτός του Δημοσίου. Είναι μόνιμος.

Ο χρόνος είναι έμπειρος μπάρμαν. Μπορεί να μη σου φτιάξει το κοκτέιλ που θέλεις, θα σου φτιάξει όμως εκείνο που χρειάζεσαι.

Ο χρόνος είναι μοδίστρα. Μπαλώνει τις περισσότερες τρύπες.

Ο χρόνος είναι εργοδηγός. Ξέρει το σημείο που πρέπει να βάλει το σκυρόδεμα.

Ο χρόνος είναι βυρσοδέψης. Δεν υπάρχει δέρμα, που δεν μπορεί να μαλακώσει.

Ο χρόνος είναι υδραυλικός. Σπάνια τον βρίσκεις, όταν τον χρειάζεσαι.

Xαμένοι στη Μετάφραση #7

 

 

 

Με μεγάλη μας χαρά διαπιστώσαμε το 2013, πως επανήλθε στον χώρο της ελληνικής διανομής η μόδα της απόδοσης στα ελληνικά των ξενικών τίτλων  με σκωπτικούς τίτλους, τίτλους που παραπέμπουν σε παλιότερες επιτυχίες και τίτλους με ατάκες που στόχο έχουν να τραβήξουν το ελληνικό κοινό . Με ακόμα μεγαλύτερη χαρά διαπιστώνουμε πως η συγκεκριμένη πρακτική δεν ήταν μια μόδα που επρόκειτο να παρέλθει με την πάροδο του παλιού του χρόνου, αλλά συνεχίζεται και το 2014 με λαμπρά παραδείγματα όπως το "The Immigrant" που κυκλοφόρησε ως "Κάποτε στη Νέα Υόρκη".

Σε συνέχεια λοιπόν του θεάρεστου έργου της ελληνικής διανομής και σε αντιστοιχία των πέντε προηγούμενων σχετικών αναρτήσεων, ο cinetairos δίνει τίτλους ανάλογης λογικής στις ταινίες του τελευταίου διμήνου (01/07/14 -31/08/14), με βάση πάντα των προγραμματισμό των εγχώριων εταιριών. Εννοείται πως είστε ελεύθεροι να συνεισφέρετε στο έργο, αφήνοντας σχόλιο με τις δικές σας προτάσεις.

 

 

Third Person – Στους Δύο Τρίτος…Χωρεί!!!

Fading Gigolo – Να Ζιγκολό, να Μάλαμα

Song for Marion – Για σένα Τραγουδώ, Αγάπη μου Μονάκριβη

Sleep Tight – Μανιακός Ηδονοβλεψίας

Τhe Young and Prodigious T.S. Spivet – Το Παιδί που Αμελεί

Walk of Shame – Η Νύχτα της Ντροπής

The Railway Man – Στον Καθρέφτη είδα τον Βασανιστή μου

38 Temoins – Η Πολυκατοικία

3 Days to Kill – Χορεύοντας με τους Γάλλους

And So it Goes – Γεροντοέρωτας

Rage – Τον φωνάζουν Τοκάρεφ

Love Punch – Φέρτε Πίσω τα Κλεμμένα

Locke – Η Αγωνία του Αρσενικού Πίσω από το Τιμόνι

Hercules – Ηρακλής, ο Θρυλικός ΕΛΛΗΝΑΣ

Supercondriaque – Ψεκάστε με με Μπεταντίν

Parker – Πάρκερ, το Στιλό που Σκοτώνει

Joe – Πέντε Δύσκολα Κομμάτια

Cuban Fury – O Τελευταίος…Χο(ντ)ρός!

The Priest’s Children – Aν δεις Παπά, πιάσε τα…Durex σου!

Chef – Σεφ, Θα Γλείφεις τα Δάχτυλά σου

Sex Tape- Η Κάμερον Ντίαζ, όπως την γέννησε η μαμά της, η ταινία που ΔΕΝ θέλουνε να δείτε

Magic in the Moonlight – Μεσάνυχτα στην Ριβιέρα

Lucy – ΣΚΑΡΛΕΤ ΓΙΟΧΑΝΣΟΝ, Ξέρει τι Σκέφτεσαι για Εκείνη

 

 

Magic in the Moonlight (2014)

Για κάποιον που δεν πιστεύει στο Θεό και σε άλλες υπερφυσικές δυνάμεις, ο Woody Allen έχει αφιερώσει πολύ μεγάλο μέρος του έργου του στο μεταφυσικό. Έχει βάλει τόσες φορές τους ήρωες του αντιμέτωπους με μια κατάσταση που δεν εξηγείται με τους γνωστούς νόμους της φυσικής – o φλουταρισμένος Robin Williams στο Deconstructing Harry, ο κινηματογραφικός χαρακτήρας που πηδά από την οθόνη του σινεμά στον έξω κόσμο στο The Purple Rose of Cairo, το ταξίδι στο παρελθόν στο Midnight in Paris είναι μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα- κι έχει αφιερώσει τόσο μεγάλο μέρος του έργου του στην μαγεία, που μοιάζει σα να έχει ανάγκη να πιστέψει, πως υπάρχει κάτι πέρα από το κοινό και καθημερινό. Στο «Πορφυρό Ρόδο» την μαγεία, που αναζητά, θα την εντοπίσει τελικά στο σινεμά.  Και στο «Magic in the Moonlight» στον έρωτα.

Στη νέα του ταινία, αν και θα φέρει αντιμέτωπο έναν σκληροπυρηνικό σκεπτικιστή με κάποια που αγκαλιάζει το μεταφυσικό, δεν φαίνεται να ασχολείται σοβαρά με τα ζητήματα που ανακύπτουν από αυτή την σύγκρουση, αλλά και με εκείνο που ενδεχομένως υπάρχει πέρα από εδώ . Κι αυτό γιατί εσχάτως φαίνεται να έχει αποδεχτεί πως η ζωή σταματά εδώ και έχει πάρει μια κυνική απόσταση από σχετικούς υπαρξιακούς προβληματισμούς .  Έτσι θα επικεντρωθεί στην σχέση των δύο χαρακτήρων και στο ρομάντζο που αναπτύσσεται μεταξύ τους. Κι εκεί είναι που θα βρουν την μαγεία που αναζητούσαν αμφότεροι. Γιατί μπορεί να ψάχνεις μανιωδώς για κάτι παραπάνω στα αστέρια και στο φεγγάρι, αλλά ακόμα κι αν υποθέσουμε πως θα το βρεις, θα ωχριά μπρος στην αίσθηση ότι για κάποιον είσαι και τα αστέρια και το φεγγάρι.

Και μπορεί τελικά το «Magic in the Moonlight» να είναι ελαφρύ σαν πούπουλο, μπορεί να αποτελεί εμφανώς εκείνο που οι κριτικοί και οι θεωρητικοί θα αποκαλέσουν minor Allen, όταν όμως παίρνει μια τόσο ρομαντική θέση,  ε, πρέπει να είσαι λίγο σκατόψυχος για να το κακίσεις.

Η Στιγμιαία Συννεφιά ενός Ακάθαρτου Μυαλού #1

                              Περί Τηλεοπτικών Σειρών

Θα πρέπει να ζεις σαν τους ήρωες στο Underground του Κουστουρίτσα για να μην παραδεχτείς πως η τηλεόραση γνωρίζει μέρες δόξας και ότι η παρακολούθηση τηλεοπτικών σειρών καταλαμβάνει πια περίοπτη θέση στις συνήθειες του μέσου θεατή. Νομίζω πως ο κυριότερος λόγος που η σειρά έχει κατακτήσει τον κόσμο σε τέτοιο βαθμό ,ώστε αρκετοί να ισχυρίζονται πως προτιμούν να δουν ένα επεισόδιο του Game of Thrones στο σπίτι τους από oποιαδήποτε κινηματογραφική ταινία στο σινεμά, έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με το πώς έχει διαμορφωθεί το τοπίο στο ίντερνετ.

Το κύριο ατού του ίντερνετ είναι η διαδραστικότητα. Το ένα link οδηγεί σε ένα άλλο, το οποίο με την σειρά του θα οδηγήσει σε ένα τρίτο και ούτω καθεξής. Η παρενέργεια αυτής της λειτουργίας του μέσου είναι πως μειώνεται η υπομονή  και εξασθενεί η προσοχή του αναγνώστη. Με το χέρι στην καρδιά πόσοι από εσάς θα διαβάσετε ολόκληρο ένα κείμενο που υπερβαίνει τις τρεις παραγράφους - και πόσοι από εσάς θα συνεχίσετε και στην επόμενη παράγραφο αυτού του κειμένου; Μάλιστα, ακριβώς επειδή ο όγκος του κειμένου τρομάζει τον αναγνώστη και μειώνει τα hits, θα δείτε πληθώρα site που μορφοποιούν τα κείμενα τους σε παραγράφους των δύο και των τριών σειρών. Πρόκειται για μια φαιδρότατη πρακτική, που καταργεί την έννοια της παραγράφου, αλλά φαίνεται να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το φορμά της σειράς και ειδικά η τηλεοπτική αφήγηση έρχονται σε πλήρη αρμονία με τον τρόπο που χειριζόμαστε το ίντερνετ. Η μικρότερη διάρκεια, οι δεκάδες υπο-πλοκές και η διαρκής εναλλαγή ανάμεσα τους - γιατί στο 99% των περιπτώσεων περί απλής εναλλαγής πρόκειται και όχι περί αλληλεπίδρασης κι αυτός είναι ο λόγος που η τηλεόραση δεν θα γίνει ΠΟΤΕ σινεμά- εξασφαλίζουν την αμέριστη προσοχή του θεατή. Όπως ακριβώς όταν αρχίζεις να βαριέσαι την σελίδα χ και πατάς το link και μεταφέρεσαι στην σελίδα ψ, έτσι και η σειρά μέσα σε πέντε λεπτά από την υποπλοκή χ θα σε «πετάξει» στην υποπλοκή ψ.

Επιπροσθέτως η οικιακή προβολή και η ταυτόχρονη ή κοντινή χρονικά παρακολούθηση του επεισοδίου με άλλους τηλεθεατές ευνοεί την χρήση των social media. Πατάς το stop,  γράφεις μια σαχλαμαρίτσα στο twitter για το τι έκανε ο Τζων Σνόου στην δυναμική πλην άμαθη παρθένα, κόβεις τις αντιδράσεις των υπολοίπων, που ακολούθησαν το παράδειγμα σου, και μετά συνεχίζεις. Στο σινεμά δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Και, παρεμπιπτόντως, αν το κάνεις, φρόντισε να μην βρεθούμε στην ίδια αίθουσα, γιατί θα σε πάρει ο διάολος.

Κι έπειτα, ας είμαστε ειλικρινείς, είναι και η άμεση δωρεάν προσφορά στην μέση. Γιατί για να δεις μια νέα ταινία με άριστη εικόνα και ήχο στο σπίτι σου, στις περισσότερες των περιπτώσεων θα πρέπει να περιμένεις μερικούς μήνες μέχρι να διαρρεύσει το σχετικό rip από το DVD στα site της αμαρτίας. Στην περίπτωση της σειράς το νέο επεισόδιο θα κυκλοφορήσει στο ίντερνετ σε εξαιρετική ποιότητα μερικές ώρες μετά την προβολή του στην τηλεόραση. Αν όμως για να δεις το καινούργιο επεισόδιο του Penny Dreadful στην ώρα του έπρεπε να πληρώσεις, πιστεύω πως θα ξεκινούσαμε την κουβέντα από διαφορετική αφετηρία.