Το μήνυμα της αλλαγής...

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Γιωργάκης...






Το κακό της υπόθεσης είναι ότι ο Σεγκούρα δεν έχει βοηθό, οπότε τον Οκτώβρη θα πρέπει να τρέχουμε για κόουτς...

ΧΑΪ ΦΑΪΒ το έκτο...

Με αφορμή το γεγονός ότι τελευταία είμαι συνέχεια στους δρόμους -και έχω παραμελήσει και το μπλογκ- παραθέτω 5 road movies με τα οποία πρέπει να έχετε ταξιδέψει :

5. Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία - Bring me the head of Alfredo Garcia(1974) : Μπορεί σαν γενικό σύνολο να μη συγκαταλέγεται καθολικά στις κορυφαίες στιγμές του Πέκινπα, το τελευταίο ημίωρο όμως είναι ίσως ότι καλύτερο μας έδωσε ο ιδιόρρυθμος αυτός δημιουργός. Οι επιρροές που άσκησε στο (ανώτερο) ''Οι 3 Ταφές του Μελκιάδες Εστράντα'' είναι εμφανείς...


4. Θέλω και τη μαμά σου -Y Tu Mama tambien(2001) : Θα μπορούσα να γράψω διάφορα κλισέ τσιτάτα περί ταξιδιού ενηλικίωσης και πλούσιου κοινωνικοπολιτικού υπόβαθρου, η αλήθεια είναι όμως ότι σας προτείνω την ταινία για να θαυμάσετε την Maribel Verdu που πραγματικά κολάζει και ομοφυλόφιλο μοναχό!


3.Τhe Straight Story (1999) : Λιτό, βραδυφλεγές και ''εναλλακτικά'' συναρπαστικό, αυτό το ταξίδι εξιλέωσης που κάνει ένας ηλικιωμένος με το πιο απίθανο μεταφορικό μέσο που θα μπρούσατε να σκεφτείτε, είναι η τελευταία ταινία που θα περιμέναμε από τον Ντέιβιντ Λιντς, αλλά ευτυχώς με την καλή έννοια...


2.Τσακισμένα Λουλούδια- Broken Flowers (2005): Ένας γερασμένος Δον Ζουάν ξεκινά μια διαδρομή στο παρελθόν του αναζητώντας το βλαστάρι του και τον ...χαμένο χρόνο, σε μια ταινία που καταλήγει σε ένα από τα πιο σοκαριστικά και πολυσυζητημένα φινάλε των τελευταίων ετών...


1.Παρίσι, Τέξας - Paris, Texas (1984) : Στο πλέον βραβευμένο φιλμ του Βέντερς ένας μεσήλικας που έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια - οχι με τη μακάβρια έννοια-, επιστρέφει για να κλείσει ανοιχτούς λογαριασμούς... Είναι μια από εκείνες τις ταινίες που πλάθουν ένα δικό τους σύμπαν, στο οποίο αν κατορθώσεις να βυθιστείς, δε γίνεται να μη βγεις κερδισμένος σαν θεατής αλλά και σαν άνθρωπος...

ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΗΘΗ

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο χαρακτηρισμός της απλής συμβίωσης ως πορνείας από τον σεβασμιότατο ή παναγιότατο (ή όπως αλλιώς τον αποκαλούσαν, τον αποκαλούν και θα συνεχίσουν να τον αποκαλούν μέχρι να γίνει σεβασμιστός ή παναγιστός...) Άνθιμο. Σε περίπτωση που καθιερωθεί σαν όρος, καταλαβαίνετε ότι οι επιδράσεις στην καθημερινότητα μας θα είναι δραστικές :

Στην καφετέρια :

- Και τελικά μετακόμισες στου Γιώργου?
- Ναι! 5 χρόνια σχέση έχουμε...Επιτέλους θα γίνω το πουτανάκι του!


Στο εστιατόριο :

- Άνοιξε το κουτάκι αγάπη μου...θέλεις να γίνω ο μαστρωπός σου?


Στα βίντεο των κίτρινων εκπομπών:

- Πες μου τι είσαι...τι είσαι? Είσαι η συμβία μου?


Στη Συγγρού:

- Πόσο πάει το μαλλί κούκλα?
- Για απλή συμβίωση 25, για κοινό λογαριασμό 40 και για να βάλεις τα ξυριστικά σου στο μπάνιο μου παίρνω άλλα 5
- Να σου πω έχω και δυό φιλαράκια...Κοινόβιο κάνεις???




Κορίτσι για...συμβίωση!!!




Ζευγάρι που μόλις συμφώνησε να ανοίξει οίκο ανοχής...





Υπάρχει μια κατά τη γνώμη μου προβληματική παράμετρος του εν λόγω μέτρου -της καθιέρωσης του θεσμού της απλής συμβίωσης που επικαλύπτεται με συμβολαιογραφικό τύπο-
που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ΄όψιν. Όχι δεν αναφέρομαι στην ηθικοθρησκευτική πλευρά του θέματος. Αν ήταν στο χέρι των παπάδων, θα φορούσαμε ποδιές στο σχολείο, στην ΤV το βαρύ πυροβολικό των καναλιών θα ήταν το Αρχονταρίκι και η Θεία Λειτουργία Live και τα πιτογυράδικα που θα τολμούσαν να σερβίρουν κρέας την Σαρακοστή θα αναγκάζονταν να βάλουν λουκέτο και να γίνουν υπερμεγεθη εικονοστάσια , ο δε ιδιοκτήτης τους θα καταδικαζόταν σε δημόσια περιφορά εν αδαμιαία περιβολή, η περιουσία του θα δημευόταν και τα τέκνα του θα ''κέρδιζαν'' ένα ισόβιο ταξίδι στο μαγευτικό Άγιον Όρος και στην εξωτική Μονή Αγάθωνος για να ξεφύγουν από το δρόμο της αμαρτίας.

Το πρόβλημα που γεννάται είναι το εξής: Θα μπορεί κάποιος/α να προσφύγει στο δικαστήριο και μολονότι δεν έχει συναφθεί η περί ης ο λόγος δικαιοπραξία, να απαιτεί την αναγνώρισή της από τη στιγμή που από τα πραγματικά περιστατικά συνάγονται συνθήκες συμβίωσης? Τέτοιες υποθέσεις θα ξεφυτρώσουν σαν παραισθησιογόνος φυτική ουσία σε μεσσηνιακό έδαφος. Το θέμα είναι ποια θα είναι η αντιμετώπισή τους από τη δικαιοσύνη. Σε περίπτωση που η σύναψη της συμβολαιογραφικής πράξης δεν αποτελεί συστατικό όρο της συμβίωσης επί ποινή ακυρότητας, τρέμετε μικροαστοί!!! Γιατί θα σας χτυπήσει την πόρτα η Λίτσα που είχατε σπιτώσει στο πανεπιστήμιο και θα σας ζητήσει τον λογαριασμό... εκεί να δεις πορνεία!!! Τελικά μπορεί έστω και ξώφαλτσα να δικαιωθεί ο Άνθιμος...

ΧΑΪ ΦΑΪΒ 5 - 0 !

Με αφορμή την τριπλή τους νίκη στα Όσκαρ παραθέτω 5 ταινίες των Αδερφών Κοέν που πρέπει να έχετε δει οπωσδήποτε:



5. The Man who wasn't there(2001) : Μια πιο art και πιο noir εκδοχή του American Beauty, που μπορεί κατ΄εμέ να μη λειτουργεί τόσο καλά σαν αλληγορία, όσο θα ήθελαν, αλλά από άποψη ατμόσφαιρας και κινηματογράφησης είναι κάτι παραπάνω από άρτια. Επίσης είναι η πιο δύσκολη ταινία τους για τον ''μέσο'' θεατή, για αυτό συνιστώ υπομονή...



4.The Big Lebowski(1998) : Αν υπάρχει μία ταινία τους που να περνά δικαιωματικά στο πάνθεον των cult movies είναι εκείνη στην οποία η Julianne Moore εμφανίζεται γυμνή και ο Jeff Bridges υποδύεται ένα χαρακτήρα που ακούει στο όνομα The Dude! (Χωρίς το ταινία τους και την τελευταία πρόταση, το μυαλό σας θα μπορούσε δικαιολογημένα να πάει σε καμιά ντουζίνα ταινίες, καθώς κατά την διάρκεια των 90s δύσκολα θα βρεις φιλμ που η ...Ιουλιάννα να μην εμφανίζεται όπως τη γέννησε η μαμά της...)


3.Miller's Crossing(1990) : Η πιο ιδιόρρυθμη γκαγκστερική ταινία που είδατε ποτέ! Μια πειραγμένη εκδοχή του Red Harvest του Dashiel Hammet( στο οποίο βασίστηκε το Γιοζίμπο του Κουροσάβα,στο οποίο βασίστηκε το Για μια Χούφτα Δολλάρια του Λεόνε, στο οποίο βασίστηκε ο Τελευταίος Επιζώντας του Γουώλτερ Χιλ...). Δυστυχώς τις περισσότερες φορές το ''καπέλο'' είναι αυτό που κερδίζει την αέναη εσωτερική μάχη κάθε ανθρώπου μπροστά σε διλημματικές καταστάσεις...


2.Barton Fink(1991) : Άκρως Πολανσκικό(δεν είναι τυχαίο ότι στην κεφαλή της επιτροπής που του χάρισε τον Χρυσό Φοίνικα βρισκόταν ο μεγάλος Πολωνός) και μία από τις πληρέστερες, μεστότερες και καυστικότερες δημιουργίες για την...δημιουργία και τον χώρο της κινηματογραφικής παραγωγής! Τορτούρο και Γκούντμαν στην καλύτερη στιγμή τους!''Κολασμένα'' απολαυστικό...


1. No Country For Old Men (2007): Όσο και αν με στενοχωρεί το ότι επικράτησε απέναντι σε εκείνο το absolute masterpiece που ακούει στο όνομα There Will Be Blood, δεν μπορώ να παραβλέψω ότι πρόκειται για την καλύτερη ταινία τους! Η ''κλασσική'' πλέον μεταφυσική τροπή των τελευταίων λεπτών δένει με το υπόλοιπο σύνολο αρμονικότερα από ποτέ, ενώ η αδιαμφισβήτητη ικανότητα τους στη δημιουργία ατμόσφαιρας εδώ αγγίζει το ζενίθ της! Δείχνουν παράλληλα στον Ταραντίνο πώς, εκτός από πετυχημένα τσιτάτα και αριστοτεχνικές b-αναφορές, μπορείς να κάνεις και πραγματικό σινεμά( κάτι που αυτός έχει να κάνει από το ντεμπούτο του-Reservoir Dogs- ). Ειδική μνεία στον Μπαρδέμ που κατορθώνει να υπερκεράσει τον σκόπελο ενός εκ φύσεως γκροτέσκο χαρακτήρα, κατορθώνοντας εκτός από απίστευτη ''φάτσα'',να γίνεται και απειλητικός... Ω Αδερφοί, Οι Μελλοθάνατοι Σας Χαιρετούν!!!

ΚΑΛΟΣΩΡΙΣΜΑ ΑΛΕΦΑΝΤΟΥ...

- Θρυλείται ότι ο αυτοκράτωρ Ιουστινιανός τα 2 πρώτα χρόνια της βασιλείας του είχε αναθέσει καθήκοντα αρχικελευστή, πρωθυπουργού(όπως θέλετε πείτε το) στον Γρηγόριο τον Φυλαγιμάτιο, ο οποίος ήτο συμμαθητής του στο περίφημο εκπαιδευτήριο Κωστεανού- Γειτόνιου΄. Μέχρι το τραγικό του φινάλε, όταν και τον πάτησε τριαξονικό κάρο στην δεύτερη πάροδο της Αγίου Στεφάνου( ο οποίος είχε κάνει χριστιανό έναν Αιθίοπα ευνούχο), ο Γρηγόριος φρόντιζε να τελεί τα καθήκοντα του έτσι ώστε ούτε τον λαό να στρέφει εναντίον του, ούτε τον Ιουστινιανό να δυσανασχετεί - ο οποίος Ιουστινιανός είχε ψυχικά τραύματα γιατί οι συμμαθητές του του πετούσαν σαλιωμενα χαρτάκια στην μιζανπλί χρησιμοποιώντας το στυλό σαν φυσοκάλαμο και σαν απόρροια αυτού, όταν δυσανασχετούσε, ο δήμιος έτριβε τα χέρια του σαν τον Γερολαδά στο ' Ο Χριστός ξανασταυρωνεται'- . Κυβέρνησε ισορροπημένα λοιπόν, διατήρησε στο ακέραιο τη θέση του, αλλά χωρίς να τσατίσει ποτέ κάποιον και χωρίς να δοκιμάσει ποτέ να ταράξει τα νερά, η ιστορία τον διέγραψε και αν δεν υπήρχαν διαφωτιστές με πρόσβαση σε απόκρυφα κείμενα σαν τον γράφοντα, θα αγνοούσατε τον Γρηγόριο τον Φυλαγιμάτιο μέχρι σήμερα...

Αν τώρα στη θέση της βυζαντινής αυτοκρατορίας βάλετε τον Ολυμπιακό(ας με συγχωρέσουν για το ατόπημα μου ετούτο οι απανταχού ΑΕΚτζηδες και υποστηριχτές της Μεγάλης Ιδέας...) και στη θέση του Γρηγορίου βάλετε το Λεμονή, έχετε μια πλήρη εικόνα για την τακτική που ακολουθήθηκε στον χτεσινοβραδινό αγώνα...

- Νοστραδάμου Προφητεία 562η, παράγραφος 6, εδάφιο α' : Όταν στον πάγκο σου κάθεται προπονητής που φέρει το προσωνύμιο ''Τάκης'' και η αντίπαλη ομάδα έχει Εβραίο προπονητή και νέγρο σέντερ φορ, ο πορτίερο σου 3 φορές θα μαζέψει τη μπάλα από τα δίχτυα...

- Στατιστικό δεδομένο : Όποτε ο Ολυμπιακός έπαιξε ημέρα Τετάρτη που η ΔΕΗ έκανε σποραδικές διακοπές ρεύματος ανά περιοχή, ο ΗΣΑΠ έκανε απεργία από τις 12 μέχρι τις 4 το μεσημέρι και οι ανασκαφές για το μετρό στη Θεσσαλονίκη έφεραν στο φως αρχαία ευρήματα, δεν κατόρθωσε να σκοράρει ούτε ένα τέρμα...

- Συγχαρητήρια σε όλους για την πορεία της ομάδας μέχρι τους 16, για τις ουκ ολίγες στιγμές χαράς που μας προσέφεραν φέτος, αλλά, για να λέμε την αλήθεια, χτες φάνηκε ότι πρωταρχικός στόχος όλων ήταν να χάσουν αξιοπρεπώς...