The artist formerly known as Harmonica

J.Edgar

2012-01-16T13:15:00.000-08:00

Ένα έθνος που θυσιάζει ελευθερία για λίγη ασφάλεια δεν δικαιούται τίποτα από τα δύο. Σήμερα, δεκαετίες από τη δήλωση αυτή του Ρούζβελτ, ο περιορισμός της ελευθερίας για τη διαφύλαξη της ασφάλειας έχει μετεξελιχθεί σε πρακτική της διοίκησης. Ιδιαίτερα μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της 11/09/01 στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, υπό τον (τεχνητό;) φόβο μιας αδιόρατης, διαρκούς απειλής, θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα θυσιάζονται στο βωμό της ασφάλειας. Διατάσσονται παράνομες ένοπλες επεμβάσεις σε αλλότρια εδάφη για την ανεύρεση τρομοκρατών, πολίτες συλλαμβάνονται και καταδικάζονται δίχως δίκη σε κράτηση αορίστου χρόνου, ενώ τα προσωπικά δεδομένα τείνουν να γίνουν κοινό κτήμα.

Ο Χούβερ ήταν ένας από τους πρώτους διδάξαντες αυτής της πολιτικής. Με αίτιο (ή πρόφαση) την καταστολή του οργανωμένου εγκλήματος και την απόκρουση της κουμμουνιστικής απειλής φακέλωσε όλη την Αμερική, διατηρούσε αρχείο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων για άρχοντες κληρωτούς και μη και καταδίκαζε σε απέλαση πολίτες με μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο την ενδεχόμενη συσχέτισή τους με (θεωρούμενα υπό εξαιρετικά ευρεία έννοια)κουμμουνιστικά στοιχεία. Θα ήταν ευφημισμός αν λέγαμε ότι πρόκειται για έναν αρνητικό χαρακτήρα. Φήμες δε τον θέλουν να συμμετείχε δια της εκούσιας αδράνειας του στη δολοφονία του Κένεντι και να διατηρεί ερωτικό δεσμό με τον επί σειρά ετών συνεργάτη του Κλάιντ Τόλσον. Στην ιστορία του λοιπόν υπάρχει περίσσιο υλικό για την παραγωγή ενός λουκούλλειου φιλμικού γεύματος για τους λάτρεις της σκανδαλοθηρίας.

Ο Κλιντ Ίστγουντ όμως δε θα έκανε ποτέ μια τέτοια ταινία. Η αξιοπρέπεια είναι μία από τις αρχές που διέπουν τη σπουδαία πορεία του στον χώρο. Και είναι αυτή που δε θα του επέτρεπε ποτέ να υποχωρήσει στις επιταγές μιας τόσο φθηνής, λαϊκίστικης προσέγγισης. Και η διακριτικότητα του δε θα του επέτρεπε να κάνει ένα στρατευμένο φιλμ. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι το J.Edgar είναι μια απολιτική ταινία – αυτό θα ήταν αδυναμία για την βιογραφία ενός προσώπου όπως ο Χούβερ.

Ακολουθώντας το γνώριμο μοτίβο της σύνταξης της αυτοβιογραφίας, ο Ίστγουντ αφήνει έναν γερασμένο Χούβερ να αφηγηθεί την ιστορία της ζωής του. Παρακολουθούμε πως, υπό τις εξαντλητικές προτροπές μιας δεσποτικής μητριαρχικής φιγούρας, πασχίζει και τελικά καταφέρνει να γίνει ο ισχυρότερος άντρας στην Αμερική. Στην προσπάθεια του αυτή, τηρώντας την αμερικανική παράδοση κατασκευής μύθων (που ήταν η κεντρική θεματική του σφόδρα παραγνωρισμένου Flags of our Fathers), χτίζει ένα μύθο γύρω από το όνομά του, βαφτίζει την προσωπική καταξίωση ως κοινωνική σταυροφορία και καταστέλλει την πραγματική του ταυτότητα.

Η αφήγηση φυσικά είναι υποκειμενική. Και ως υποκειμενική παραλλάσσει και αποκρύπτει ορισμένα στοιχεία που συνιστούν τα γεγονότα. Ο πολυμήχανος Ίστγουντ όμως στήνει μια σειρά από καθρέφτες, που ακολουθούν τον ήρωα στις πιο προσωπικές στιγμές του. Και κάθε άνθρωπος μπορεί να ξεγελάσει τους άλλους, δε μπορεί όμως να κρύψει την αλήθεια από τον εαυτό του. Όταν έρθει η ώρα ο Χούβερ θα αποκαλύψει την αλήθεια. Θα εξομολογηθεί τα μυστικά του. Σαν γνήσιος ήρωας του Ίστγουντ όμως θα το κάνει μόνο εκεί που έχει σημασία. Στον άνθρωπο που αγαπά. Στο ‘αίμα’ του.

Στα χέρια άλλου σκηνοθέτη η βιογραφία μιας τόσο αρνητικής προσωπικότητας θα εξαντλούνταν σε μια επιδερμική φιλμική κατηγορία εναντίον της. Θα περιοριζόταν στις πιπεράτες λεπτομέρειες του μύθου. Στα χέρια του Ίστγουντ όμως (και του Ντι Κάπριο, που πραγματοποιεί μια οσκαρική ‘εξαφάνιση’ στο ρόλο) γίνεται ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο, πυκνό σε θεματικές, πλούσιο σε δραματικές συγκινήσεις. Με το που πέφτουν οι τίτλοι τέλους, νιώθεις ευγνωμοσύνη για έναν άνθρωπο του οποίου οι ταινίες εξαγνίζουν την ψυχή, σαν Θεία Κοινωνία. Ευλογημένος να ’σαι, Κλιντ.

Για τον Εξώστη

The Artist

2011-12-22T08:35:00.000-08:00

Αν τέτοιο καιρό, έναν χρόνο πριν, έλεγες σ’ οποιονδήποτε, πως ένα βωβό, ασπρόμαυρο φιλμ από τη Γαλλία, γυρισμένο μάλιστα σε κάδρο 1.37 : 1, θα σάρωνε τα βραβεία των διαφόρων Ενώσεων στην Αμερική και θα έφτανε να θεωρείται ένα από τα φαβορί για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, θα σε λοιδορούσε. Θα σε ξεφώνιζε. Θα σε ξεφτίλιζε. Και δικαίως. Γιατί στα χαρτιά το The Artist φάνταζε σαν ένα τολμηρό στοίχημα μεν, προορισμένο αποκλειστικά για φεστιβαλική κατανάλωση δε. Κι όμως. Από την ενθουσιώδη υποδοχή κοινού και κριτικών κατά την πρεμιέρα του στα πλαίσια του περασμένου φεστιβάλ των Καννών κι έπειτα το buzz γινόταν ολοένα και θετικότερο. Όλοι έκαναν λόγο για το απόλυτο crowd pleaser. Κι έτσι το outsider έγινε φαβορί. Και σε μια χώρα και μια κουλτούρα, που αγαπά όσο καμία άλλη τις ιστορίες των απόλυτων outsider που κατακτούν την κορυφή, η βράβευσή του φιλμ με το κορυφαίο των κινηματογραφικών βραβείων είναι σχεδόν αναπόφευκτη.

Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους κινηματογραφεί την ιστορία του Τζορτζ Βαλεντάιν (που δανείζεται στοιχεία από την πλοκή των Singing in the Rain και A Star is Born) με τρόπο που παραπέμπει σε εποχές πριν την έλευση του ομιλούντος κινηματογράφου. Δεν πρόκειται όμως για ένα στεγνό, φορμαλιστικό πείραμα, όπως για παράδειγμα το The Good German του Σόντερμπεργκ. Η φόρμα του The Artist επιβάλλεται από το περιεχόμενο του. Είναι η ιστορία ενός σταρ του βωβού κινηματογράφου που αρνείται πεισματικά να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που εισάγει η έλευση του ήχου στο σινεμά, εμμένει στην παραγωγή βωβών ταινιών και βλέπει την καριέρα του να καταποντίζεται. Ο ήχος είναι για αυτόν ο απόλυτος εχθρός (χαρακτηριστική η ευφάνταστη ονειρική σεκάνς, η μία από τις δύο περιπτώσεις όπου ο ήχος διεισδύει στο φιλμ). Επιλέγει να ζήσει στις αναμνήσεις του, αντί να ζει με τις αναμνήσεις του. Όπως όμως μάθαμε και από το έτερο feel-good διαμάντι της χρονιάς, το γουντιαλλενικό Midnight in Paris, είναι νοσηρό να επιλέγεις συνειδητά να ζεις στο παρελθόν και να αποστρέφεσαι το παρόν. Γιατί το παρελθόν είναι απλά ένα εγχειρίδιο για βέλτιστη και ασφαλέστερη ‘πλοήγηση’ στο παρόν.

Αναλογικά η κατασκευή ενός φιλμ με τρόπο που να παραπέμπει στο σινεμά μιας άλλης δεκαετίας, δε θα πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Θα πρέπει η υιοθέτηση αυτού του στυλ να αναδεικνύει την ιστορία. Μόνο έτσι το αποτέλεσμα επί της οθόνης φαντάζει αυθεντικό και ειλικρινές. Και το The Artist σφύζει από ειλικρίνεια. Μιλά κατευθείαν στην καρδιά του θεατή (χωρίς φυσικά να παραλείπει την τέρψη του αμφιβληστροειδή). Είναι ένα φιλμ ελκυστικό σαν τυλιγμένο δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, λαχταριστό σαν ζεστή παχύρρευστη σοκολάτα μια κρύα νύχτα του χειμώνα, μαγευτικό σαν βραδινός περίπατος στο Μανχάταν, αξέχαστο σαν το πρώτο κλεμμένο φιλί. Είναι πολύ απλά σινεμά στα καλύτερά του.

Για τον Εξώστη

List-ίες vol.6

2011-12-21T08:44:00.000-08:00

7 προτεινόμενοι τίτλοι για την επόμενη σκηνοθετική δουλειά του Στράτου Μαρκίδη (δημιουργού του εκλεκτού I love Karditsa και του ενδεχομένως εξίσου εκλεκτού Λάρισα Εμπιστευτικό)

Επικίνδυνη Ηρεμία στη Νέα Μάκρη

Οι 2 Ευγενείς απ’ την Αυλώνα

Μακρακώμη: Ανοχύρωτη Πόλη

Οινόη 5-0

Το Τελευταίο Ταγκό στο Καρπενήσι

Το Γεράκι της Άρτας

Γαλαξίδι στα Κύθηρα

8 προτεινόμενες οικιακές προβολές για την περίοδο των εορτών

Kiss Kiss Bang Bang(2004): Προτείνεται επειδή η Michelle Monaghan είναι η πιο λαχταριστή αγιοβασιλίτσα – και επειδή έχει μεγάλη πλάκα.

Air Doll (2009): Έπεσε λίγος φεμινισμός παραπάνω στη δοσολογία, αλλά έχει χαριτωμένη ατμόσφαιρα, υπέροχο score και ωραία, μικρά, στητά βυζάκια

The Uninvited (1944): Ένα ghost story υπό το ημίφως του χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι πάντα απαραίτητο…

The Haunting (1953): … και ειδικά η Μητέρα των ghost stories.

Catch me if you Can (2002): Έχει εκείνο το τηλεφώνημα που γίνεται κάθε Χριστούγεννα…

Dumbo (1941) : Το πιο αγαπησιάρικο πλασματάκι που έπλασε η πένα του θείου Γουόλτ. Κάνει ακόμα και τον σκληροτράχηλο Η. Δ. να λιώνει σαν κορίτσι.

The Adventures of Baron Munchausen (1989): Απ’ τις καλύτερες στιγμές του τρελού που γυρίζει τον κόσμο (και τα στούντιο) με ένα φανάρι (και μια κάμερα), ψάχνοντας να βρει έναν άνθρωπο, που να πιστεύει στα παραμύθια.

Moulin Rouge (2001): To δυνατότερο συναισθηματικό γαμήσι της περασμένης δεκαετίας-μετά το ‘Μωρό’ του Κλιντ βεβαίως, βεβαίως. Μπορεί να προβληθεί όλες τις εποχές και όλες τις ώρες του χρόνου και παρακολουθείται με ένα μπουκαλάκι Jameson παραμάσχαλα, το οποίο θα χρειαστεί μετά.

6 προτεινόμενοι δίσκοι για να βγάλεις την στρατιωτική θητεία

The Suburbs - Arcade Fire

Ella Fitzgerald Sings the Cole Porter Songbook - Ella Fitzgerald

Mamouna – Bryan Ferry

The Division Bell- Pink Floyd

A Single Man – Abel Korzeniowski

Animals - Pink Floyd (You can never have enough Floyd...)

The Adventures of Tin-Tin: The Secret of the Unicorn

2011-11-03T15:37:00.000-07:00

O Μπράιαν Ντε Πάλμα είχε δηλώσει κάποτε ότι η κάμερα λέει ψέματα 24 φορές το δευτερόλεπτο. Άρα αυτός που την χειρίζεται διαπράττει απάτη (με τη μεταφορική έννοια του όρου, όχι με την ποινική). Γιατί ψεύδεται στο κοινό, έχει σαν στόχο την παραπλάνησή του, παρουσιάζοντας μέσω του φακού ένα αναληθές γεγονός ως αληθές. Αν ο σκηνοθέτης είναι καλός ‘απατεώνας’, τότε ο θεατής παραμερίζει τις αναστολές του και πέφτει (με ευχαρίστηση) θύμα της απάτης του πρώτου.

O Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι ένας από τους πλέον πανούργους ‘απατεώνες’ του σινεμά. Γιατί κατορθώνει να δώσει αληθινή υπόσταση σε κόσμους εντελώς αποκομμένους από το δικό μας. Όλες του οι ταινίες (ακόμα κι εκείνες που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα) εξελίσσονται σε ένα κινηματογραφικό σύμπαν, όταν όμως επιχειρεί να κάνει καθαρόαιμο σινεμά ‘απόδρασης’ – κι ευτυχώς το επιχειρεί τακτικά- οι ικανότητες του στην ‘απάτη’ αγγίζουν επίπεδα αποθέωσης. Ο φιλμικός κόσμος του Σπίλμπεργκ έχει τόσο στέρεη δομή και τέτοια επιμέλεια ως προς την παραμικρή λεπτομέρεια, που ‘καταπίνει’ το θεατή, με τον τελευταίο, για όσο χρόνο διαρκεί η περιήγησή του, να είναι έτοιμος να αποδεχτεί ως πραγματικό ακόμα και το πιο εξωφρενικό stunt. Είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις, όπου δεν ‘κατεβαίνει’ η ταινία στον θεατή, αλλά ‘ανεβαίνει’ ο θεατής στην ταινία και μάλιστα με χαρακτηριστική ευκολία.

Είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε να βρεθεί ιδανικότερος σκηνοθέτης από τον Σπίλμπεργκ για να μεταφέρει το σουρεαλιστικό σύμπαν του Ερζέ στον κινηματογράφο, ικανός να βρει τις ισορροπίες ανάμεσα στο slapstick χιούμορ και στην αγνή περιπέτεια. Πόσο μάλλον από τη στιγμή που η κινηματογραφική διασκευή των περιπετειών του ΤενΤεν συνιστούσε για τον ίδιο όνειρο ζωής, καθώς πάλευε να το μεταφέρει στο σινεμά από το 1981, όταν κάποιος κριτικός απένειμε στους Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού το παράσημο ότι θυμίζουν το κόμικ του Ερζέ. Και τώρα, τρεις δεκαετίες μετά, με τη βοήθεια της νέας τεχνολογίας κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Συμπυκνώνοντας τρία τεύχη του κόμικ σε ένα φιλμ, ο Σπίλμπεργκ μεταφέρει το όραμα του Ερζέ αυτούσιο στην οθόνη, δίχως να προχωρήσει σε εκπτώσεις, ελαττώνοντας για παράδειγμα την βία στις συμπλοκές του ήρωα με πάσης φύσεως κακοποιούς ή παραλείποντας τον αλκοολισμό του καπετάνιου Χάντοκ – ένα από τα στοιχεία που κάνουν αυτό τον χαρακτήρα τόσο απολαυστικό. Όσοι έχουν επαφή με το κόμικ θα χαμογελάσουν με πονηρά κλεισίματα του ματιού, όπως το σκίτσο που ολοκληρώνει ο πλανόδιος ζωγράφος ( που φέρει τα χαρακτηριστικά του Ερζέ) στην εισαγωγή, κατά την ευρηματική σύσταση του χαρακτήρα ή την πρόσκαιρη χαρά του καπετάνιου Χάντοκ στη θέα της αοιδού της όπερας, ενός περιφερειακού χαρακτήρα, που οι φαν του κόμικ γνωρίζουν ότι ο ήρωας απεχθάνεται.

Το καλό όμως είναι ότι για να απολαύσει κανείς το φιλμ, δεν χρειάζεται να έχει την παραμικρή επαφή με το έργο του Ερζέ. Από τους παιχνιδιάρικους τίτλους αρχής, που παραπέμπουν στους αντίστοιχους του Catch me if you can, έως την ελπιδοφόρα υπόσχεση για νέες περιπέτειες στο φινάλε, η ταινία είναι ένα ξέφρενο κινηματογραφικό roller-coaster, γεμάτο έντονες συγκινήσεις σε κάθε στροφή. Με highlight το κυνηγητό με το μοτοσακό - ένα set-piece που βρίθει πρωτότυπων ευρημάτων-, ο Σπίλμπεργκ στήνει μερικές από τις πλέον περίτεχνες σκηνές δράσης που είδαμε ποτέ σε animation (και όχι μόνο), με μονοπλάνα που κάνουν ακόμα και τον Μπραντ Μπέρντ του Ratatouille να κοκκινίζει από ντροπή, ενώ παράλληλα φροντίζει να αναπτύξει καθένα από τους κεντρικούς χαρακτήρες της δραματουργίας ξεχωριστά. Γιατί οι χαρακτήρες σε μια ταινία του Σπίλμπεργκ βρίσκονται στο επίκεντρο της δράσης, δεν είναι απλώς ένα κομμάτι του ντεκόρ, όπως για παράδειγμα, στα θορυβώδη έπη του Μάικλ Μπέι και των ομοίων του. Το σινεμά των τελευταίων, με τα βιαστικά cuts, την απουσία γεωγραφίας στις σκηνές δράσης και την παντελή έλλειψη ενδιαφέροντος για τον ανθρώπινο παράγοντα, ουδεμία σχέση έχει με το ΣΙΝΕΜΑ του Σπίλμπεργκ. Φυσικά οι ‘μπαζιμπουζούκοι’ (όπως θα τους αποκαλούσε ο καπετάνιος Χάντοκ) της κριτικής, εξακολουθούν να τους βάζουν στο ίδιο τσουβάλι. Τους απορρίπτουν, βλέπετε, όλους ανεξαιρέτως, ως «φερέφωνα της ιμπεριαλιστικής βιομηχανίας του Χόλιγουντ, που μόνο στόχο έχει την αποχαύνωση της μάζας».

Για τον Εξώστη

Contagion

2011-10-21T04:56:00.000-07:00

Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση δημιουργού. Από την αρχή της καριέρας του μέχρι σήμερα ακροβατεί μεταξύ αμιγώς στουντιακών παραγωγών και σκληροπυρηνικά ανεξάρτητων. Πειραματίζεται διαρκώς με τις αφηγηματικές τεχνικές. Έχει βαλθεί να δοκιμάσει τις δυνάμεις του σε κάθε υπαρκτό κινηματογραφικό είδος. Δεν δίστασε να αναμετρηθεί ακόμα και με ένα ατόφιο αριστούργημα, όπως το Solaris (στο οποίο, τουλάχιστον για τον υπογράφοντα, έδωσε την συναισθηματική διάσταση που έλειπε από την ταρκοσφκική εκδοχή του βιβλίου του Στάνισλαβ Λεμ). Φυσικά δεν είναι όλες του οι προσπάθειες επιτυχημένες, γεγονός που καθιστά την φιλμογραφία του άνιση.

Με το Contagion καταπιάνεται για πρώτη φορά με το είδος του horror. Αφηγείται την ιστορία μιας φονικής επιδημίας που ξεσπά και σταδιακά εξαπλώνεται σε όλο τον πλανήτη, απειλώντας να ξεκληρίσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέγεθος του συνολικού πληθυσμού. Οι άνθρωποι απειλούνται τόσο από τον ιό, όσο και από την παραφιλολογία και τις θεωρίες συνωμοσίας γύρω από αυτόν, που προκαλούν ακόμα μεγαλύτερο πανικό. Οι επιστήμονες αδυνατούν να περιορίσουν την επέκταση της απειλής και μάχονται ενάντια στον χρόνο για να ανακαλύψουν το αντίδοτο.

Ο Σόντερμπεργκ απλώνει την αφήγηση του στις 4 γωνιές του πλανήτη, αντιπαραβάλλοντας μια σειρά από υποπλοκές, εκ των οποίων αρκετές μένουν, δυστυχώς, υποανάπτυκτες. Με τη αρωγή όμως του μοντέρ του Στίβεν Μιρριόνε (του ανθρώπου που έβαλε σε τάξη το -υπό άλλες συνθήκες χαοτικό- Traffic) εξασφαλίζει τη συνοχή της δράσης, επιβάλλει γοργούς ρυθμούς και διατηρεί το ενδιαφέρον αμείωτο. Από τη στιγμή δε, που δεν έχει χρόνο να συστήσει αποτελεσματικά όλους τους χαρακτήρες, προνοεί να αναθέσει την ενσάρκωσή τους σε γνώριμες κινηματογραφικές φάτσες, ώστε μέσω της άμεσης οικειότητας να πετύχει την πολυπόθητη εμπλοκή του θεατή στα δρώμενα. Με τον τρόπο αυτό εντείνει παράλληλα την αγωνία και τον φόβο. Γιατί σε μια ταινία, όπου ακόμα και τα μεγαλύτερα ονόματα του καστ μπορεί να πεθάνουν στην πρώτη πράξη, κανείς δεν είναι ασφαλής. Και η ανασφάλεια είναι απαραίτητο συστατικό μιας καλής ταινίας τρόμου. Και το Contagion είναι μια τέτοια. Σφηνώνεται στο πίσω μέρος του μυαλού σου για αρκετές μέρες μετά την προβολή. Και θα το διαπιστώσεις την επόμενη φορά που θα μπεις σε γεμάτο λεωφορείο.

Άπνοια

2011-09-30T07:08:00.000-07:00

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο πρώην πρωταθλητής κολύμβησης Αρης Μπαφαλούκας βάζει υπό το μικροσκόπιο του δύο νέους, τον Δημήτρη, έναν ελπιδοφόρο κολυμβητή και την Έλσα, μια ακτιβίστρια, που στον ελεύθερό της χρόνο σπουδάζει οδοντιατρική. Αμφότεροι ακολούθησαν το επαγγελματικό μονοπάτι που τους υπέδειξαν άλλοι. Η Έλσα είχε τη δύναμη να ξεφύγει και να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο. Ο Δημήτρης, πιο ευαίσθητος και πιο πειθήνιος, ακολουθεί κατά γράμμα την προδιαγεγραμμένη πορεία, ίσως και γιατί δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο. Ίσως επειδή, όταν καταδύεται στο νερό και μένει στον πάτο της πισίνας για ώρα, όλα είναι γαλήνια και δεν χρειάζεται να ευχαριστήσει κανένα.

Όταν η Έλσα εξαφανίζεται σε μια οικολογική της εξόρμηση, ο Δημήτρης αναπολεί την γνωριμία τους και την σχέση τους. Το διαρκές χρονικό 'πηγαινέλα' της αφήγησης πετυχαίνει να ανεβάσει τον δείκτη της αγωνίας για την εξέλιξη της ιστορίας. Καθώς γνωρίζουμε τους χαρακτήρες περισσότερο, ευχόμαστε όλο και πιο έντονα να βρεθεί η Έλσα. Ελπίζουμε η διαφαινόμενη τραγική κατάληξη της υπόθεσης να αποφευχθεί με κάποιο μαγικό τρόπο, έστω και με ένα ουρανοκατέβατο twist του απεχθέστερου είδους. Γιατί έχουμε εμπλακεί συναισθηματικά.

Γιατί ο Μπαφαλούκας βγάζει διάφορα σκηνοθετικά τρυκ από το καπέλο του, όχι για να επιδείξει πόσο καλός τεχνίτης είναι και τι μπορεί να κάνει, αλλά για να εξυπηρετήσει όσο το δυνατόν καλύτερα την ιστορία που έχει να αφηγηθεί. Γιατί πατώντας σε ένα σενάριο στιβαρό, φωτίζει όλες τις πτυχές της ιστορίας του, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει τα πάντα. Γιατί το πρασινωπό φίλτρο, υπό το οποίο διαθλώνται τα δρώμενα, δίνει την αίσθηση της απομόνωσης και της συναισθηματικής διαύγειας, που έχεις όταν βρίσκεσαι στο βυθό. Γιατί οι φυσικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών κάνουν τους ήρωες ακόμα πιο συμπαθείς. Γιατί η μουσική του Κυπουργού, χωρίς να καπελώνει τα δρώμενα, τα συνοδεύει διακριτικά και ταιριαστά. Γιατί απλά σε μια σεζόν που το ελληνικό σινεμά κινήθηκε στα ρηχά, η Απνοια είναι η μία από τις δύο παραγωγές που κολύμπησαν στα βαθιά με επιτυχία - συγγνώμη για το 'εύκολο' λογοπαίγνιο. Γιατί εκεί που μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων δημιουργών στοχεύει πάντα στο αριστούργημα και με ενοχλητικό στόμφο και αμετροέπεια πετυχαίνει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, ο Μπαφαλούκας με ύφος σεμνό, ειλικρινές κι ανεπιτήδευτο, πετυχαίνει κάτι, που οι περισσότεροι από αυτούς δε θα πετύχουν ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα. Γυρίζει μια καλή ταινία με αρχή, μέση και τέλος.

Drive

2011-09-19T04:39:00.000-07:00

Στη γνωστή ιστορία του σκορπιού με το βάτραχο, ο σκορπιός ζητά από τον βάτραχο να τον βοηθήσει να περάσει στην απέναντι όχθη της λίμνης. Ο βάτραχος, καίτοι διστακτικός, αφήνει τoν σκορπιό να ανέβει πάνω του, καθώς γνωρίζει πως από τη στιγμή που τον χρειάζεται, δε θα του κάνει κακό. Καταμεσής της λίμνης όμως ο σκορπιός, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει πως και οι δύο θα πνιγούν, τσιμπά τον βάτραχο. Κι όταν ο βάτραχος, λίγο πριν το αναπόφευκτο τέλος και των δύο, τον ρωτά γιατί το έκανε, εκείνος βουρκωμένος του απαντά «επειδή είναι στη φύση μου».

Το Drive είναι μια ιστορία για άντρες που ζουν μέσα στο σκοτάδι και ψάχνουν μια ευκαιρία για να βγουν στο φως. Δε θα το κάνουν όμως ποτέ. Επειδή είναι στη φύση τους. Επειδή είναι καταραμένοι να μη μπορούν να υποχωρήσουν, όταν μια φωνή τους ψιθυρίζει πως πρέπει να ξεπληρώσουν το χρέος τους. Ένα χρέος που πηγάζει από τον τρόπο που ζουν.

Ένας τέτοιος άντρας είναι ο κεντρικός μας ήρωας, το όνομα του οποίου δε μαθαίνουμε ποτέ. Είναι οδηγός. Προσδιορίζεται αποκλειστικά από αυτή του την ιδιότητα. Toύτο είναι το μόνο που χρειάζονται από αυτόν οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφεται τόσο κατά τη διάρκεια της μέρας, όσο και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Όταν θα γνωρίσει τη γειτόνισσα του και το ανήλικο παιδί της, θα δει στο πρόσωπό τους μια ευκαιρία για να αποτινάξει τα ρούχα της ‘δουλειάς’ (ένα λευκό νάιλον τζάκετ με κεντημένο σκορπιό στην πλάτη). Γρήγορα όμως θα διαπιστώσει, πως η φυγή είναι αδύνατη, επειδή κουβαλά την κατάρα από την οποία τόσοι άλλοι ήρωες σαν κι αυτόν δεν μπόρεσαν να γλιτώσουν στο παρελθόν. Μια κατάρα που τους ακολουθεί όπου κι αν βρεθούν. Είτε σε ένα απομονωμένο χωριουδάκι της ιταλικής επαρχίας (βλέπε The American, μια ταινία με την οποία το Drive, αν και αισθητικά διαφορετικό, μοιράζεται τις ίδιες θεματικές), είτε στο ‘κινηματογραφικό’ Λος Άντζελες.

Αφού αποδεχτεί τη μοίρα του, ο ήρωας μας θα κάνει εκείνο που πρέπει. Κι όταν ο κύκλος του αίματος ανταμώσει το σημείο εκκίνησης του, θα ανέβει στο αυτοκίνητο του και θα οδηγήσει. Χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, χωρίς κανένα στόχο. Θα οδηγήσει. Επειδή είναι το μόνο που μπορεί να κάνει. Επειδή είναι το μόνο που ξέρει να κάνει. Επειδή δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει. Θα οδηγήσει μέχρι τελικής πτώσης. Ίσως στο δρόμο του να περάσει μια βόλτα από το ξέφωτο που κάνει πικνίκ o Mr. Butterfly. Ίσως κάνει μια στάση στο diner που τρώει λεμονόπιτα ο Frankie Dunn. Ίσως τελικά καταλήξει στον παράδεισο του Carlito. Ένα ‘ίσως’ που ποτέ δε θα γίνει βεβαιότητα. Προερχόμενο από ένα ‘αν’, που ποτέ δεν έγινε πραγματικότητα.

Αυτό το εξαίσιο δείγμα καθαρόαιμου αντρικού σινεμά φέρει την υπογραφή του Δανού Nicolas Winding Refn , που στη δεύτερη επίσκεψη του επί αμερικανικού εδάφους δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε ένα είδος στο οποίο οι Aμερικάνοι έχουν διαπρέψει. Ο Refn δανείζεται στοιχεία από τον Friedkin, τον Mann, τον De Palma και άλλους δασκάλους. Δένει τις εικόνες του με 80’s μελωδίες. Και με την αρωγή του φωτογράφου Newton Thomas Sigel,που δίνει στο νυχτερινό Λος Άντζελες μια μυστηριακή υφή που παραπέμπει στο Λος Άντζελες του Collateral, και του μουσικοσυνθέτη Cliff Martinez, που ντύνει το φιλμ με ambient ήχους, πλάθει μια ατμόσφαιρα σχεδόν κατανυκτική. Για πρωταγωνιστή του επιλέγει τον Ryan Gosling. Αν και εκ πρώτης όψεως αταίριαστη επιλογή, ο Gosling συνδυάζει το υγρό βλέμμα του Paul Newman με την ελκυστική ψυχραιμία του Steve McQueen και δίνει στον λακωνικό ήρωά του μια εσωτερικότητα απαραίτητη για την ιδιοσυγκρασία τόσο του χαρακτήρα, όσο και του είδους. Οι όποιες επιφυλάξεις μας παραμερίστηκαν με το που έπεσαν οι τίτλοι αρχής. Και τώρα, μέρες μετά την προβολή, μπορούμε μετά βεβαιότητας να πούμε ότι δε θα μπορούσαμε να φανταστούμε κανέναν άλλο ηθοποιό στο ρόλο του κεντρικού χαρακτήρα. Ενός χαρακτήρα του οποίου την ιστορία θέλουμε να ακούσουμε ξανά. Και ξανά. Και ξανά…

ATTENBERG

2011-09-17T18:02:00.000-07:00

Στον Κυνόδοντα έχουμε ένα κοινωνικό σύστημα αδίστακτο, που προσπαθεί να εντάξει μέσα του το άτομο εξαλείφοντας την ατομικότητά του, αναγκάζοντας το να υποταχθεί σε ένα συγκεκριμένο πλέγμα αξιών και κανόνων συμπεριφοράς. Όταν ακολουθεί σωστά τις οδηγίες το επιβραβεύει - με ψίχουλα φυσικά. Όταν παρεκκλίνει από αυτές, το τιμωρεί παραδειγματικά. Στο Attenberg (τίτλος που προέρχεται από ένα λάθος που κάνει μια εκ των ηρωίδων στην προφορά του ονόματος του ντοκιμαντερίστα David Attenborough) το κέντρο βάρους μετατίθεται στο έτερο αντικείμενο της κοινωνιολογικής μελέτης, που ξεκίνησε ο Κυνόδοντας. Έχουμε το άτομο που προσπαθεί να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο, να γίνει αποδεκτό από τους υπολοίπους. Και για να το επιτύχει αυτό ακολουθεί την διαδικασία της μίμησης. Μυείται στις κοινωνικές συμβάσεις παρατηρώντας τα υπόλοιπα 'θηλαστικά' και υιοθετώντας συμπεριφορές αλλότριες προς αυτό, οικείες ανάμεσα στα μέλη της 'αγέλης'.

Η Μαρίνα έχει περάσει το κατώφλι της ενηλικίωσης και δείχνει ανεξοικείωτη με τον τρόπο επικοινωνίας και συμπεριφοράς του ανθρώπινου περίγυρού της. Σε μια προσπάθεια να τους κατανοήσει και να γίνει αποδεκτή από αυτούς, τους παρατηρεί όπως ο Attenborough παρατηρεί τα ζώα και μιμείται τις κινήσεις τους. Μιμείται όπως η πόλη στην οποία ζει μιμείται ξένα, βιομηχανικά πρότυπα σε μια χώρα από την οποία το τρένο της βιομηχανικής ανάπτυξης δεν πέρασε ποτέ. Με την μίμηση έρχεται η ομογενοποίηση και η συναισθηματική αλλοτρίωση. Κάθε άνθρωπος μονότονος και αφασικός, ρέπλικα του διπλανού του, όπως η συστάδα κατοικιών που ατενίζει από το παράθυρο του διαμερίσματός της η Μαρίνα. Κι έτσι η αλλαγή είναι μια μακρινή ουτοπία. Με το θάνατο της μίας γενιάς, έρχεται η επόμενη, ίδια κι απαράλλαχτη, καταδικασμένη να πατήσει στα χνάρια της προηγούμενης και να ανακυκλώσει τα ίδια λάθη.

Μπορεί η ιστορία μας να εξελίσσεται στα Ασπρα Σπίτια της Βοιωτίας (οικισμός που χτίστηκε από το μηδέν για τους εργάτες του γειτονικού εργοστασίου της Πεσινέ), θα μπορούσε όμως να εξελίσσεται σε οποιαδήποτε βιομηχανική περιοχή του κόσμου, χωρίς να αλλάζει τίποτα. Κι αυτό είναι το κλειδί των πρόσφατων επιτυχιών του ελληνικού σινεμά στις διεθνείς αγορές. Οι ταινίες του Κούτρα, του Λάνθιμου, της Τσαγγάρη, δεν αφορούν ζητήματα που χάνουν τη σημασία τους εκτός των ελληνικών συνόρων, αλλά πραγματεύονται θέματα καθολικού ενδιαφέροντος. Αυτό είναι και το κοινό σημείο των δημιουργών που απαρτίζουν αυτό που κάποιοι αποκαλούν ελληνικό 'νέο κύμα'. Η καθολικότητα των θεμάτων τους. Το κατά πόσο βέβαια υπάρχουν οι απαραίτητοι αισθητικοί σύνδεσμοι για να κάνουμε λόγο για καλλιτεχνικό ρεύμα, είναι μια άλλη συζήτηση.

Εν προκειμένω πάντως το Attenberg μοιάζει σα να βγήκε από την ίδια πρέσα με τον Κυνόδοντα. Λογικό, καθώς η Τσαγγάρη είναι μέλος της αυτής καλλιτεχνικής παρέας, κάτι που πιστοποιεί και η παρουσία του Λάνθιμου, που εκτελεί χρέη παραγωγού και δευτεραγωνιστή. Η διαστροφή της πραγματικότητας και η αυτιστική συμπεριφορά της κεντρικής ηρωίδας παραπέμπουν ευθέως στην καθημερινότητα και τη συμπεριφορά των παιδιών του Κυνόδοντα.

Κάποιοι κάνουν λόγο για μανιέρα. Είναι νωρίς ακόμα για να εκτοξεύσουμε τέτοιες κατηγορίες κι από την στιγμή δε, που εξυπηρετεί τους στόχους της καλλιτέχνιδος και δεν είναι απλώς μια προσπάθεια αναπαραγωγής της καλλιτεχνικής επιτυχίας του Κυνόδοντα, δεν έχουμε κανένα λόγο να ασπαστούμε αυτή την άποψη. Θα διατυπώσουμε όμως μία σοβαρή ένσταση. Στον Κυνόδοντα κάναμε την παραχώρηση και αποδεχτήκαμε ως αληθινή την εναλλακτική πραγματικότητα που μας παρουσίασε ο Λάνθιμος, τον διαφορετικό κώδικα επικοινωνίας των παιδιών και την 'εξωγήινη' συμπεριφορά, επειδή ήταν κλεισμένα μέσα στον μικρόκοσμο της κατοικίας. Η Μαρίνα του Attenberg όμως παίζει τένις. Ξέρει να οδηγεί. Από την προφορά της είναι εμφανές ότι έχει ζήσει στη Γαλλία. Μας είναι δύσκολο να αποδεχτούμε ότι μέχρι αυτό το σημείο της ζωής της δεν είχε ιδέα για την ανθρώπινη συμπεριφορά και τις εκφάνσεις της, δεν είχε ποτέ της πάρε δώσε με τον έξω κόσμο. Κι αυτό εμπόδισε την εμπλοκή μας στα δρώμενα στο βαθμό που είχαμε εμπλακεί στην ταινία του Λάνθιμου.

The Guard

2011-08-28T03:41:00.000-07:00

O Gerry είναι μια περίεργη περίπτωση αστυνομικού. Είναι κολυμβητής ολυμπιακών προδιαγραφών. Όταν γυρίζει σπίτι από τη βάρδια του, βλέπει Skolimowski και ακούει Chet Baker. Στο ρεπό του προσλαμβάνει call-girl, που τον ξέρουν με το μικρό του. Στη δουλειά του καταπατά κάθε κανόνα πολιτικής ορθότητας που διέπει τη συμπεριφορά ενός αστυνομικού οργάνου και δε λογαριάζει κανένα. Δεν το κάνει όμως από έλλειψη επαγγελματικής ευσυνειδησίας, όπως διαφαίνεται στην αρχή. Δεν είναι ένας εκ φύσεως ‘κάφρος’, όπως ο Alan του Zach Galifianakis στο The Hangover. Η προκλητική του συμπεριφορά είναι μηχανισμός άμυνας. Όπως ο Stallone στο Copland αναπτύσσει μια παθητική συμπεριφορά, αποδεχόμενος την αδυναμία του να αλλάξει το νοσηρό, διεφθαρμένο περιβάλλον στο οποίο κυκλοφορεί καθημερινά, έτσι κι αυτός αναπτύσσει μια αντισυμβατική συμπεριφορά, για να μην χάσει τα λογικά του. Είναι ένας ‘κοιμώμενος’ τιμωρός, μόνο που δεν το ξέρει ακόμα.

Το set-up της ιστορίας δίνει την αίσθηση ότι πρόκειται να παρακολουθήσουμε ένα buddy movie. Γρήγορα όμως διαπιστώνουμε ότι ο χαρακτήρας του Don Cheadle είναι συμπληρωματικός στη δράση. Ότι το The Guard είναι μια ταινία για τον Gerry του Brendan Gleeson. Για το ‘ξύπνημά΄ του από τον λήθαργο, το οποίο υπομονετικά προετοιμάζει η πορεία της δράσης. Και όταν αυτό έρχεται, όταν ο Gerry δεν έχει πια τίποτα να χάσει κι αποφασίζει να πάρει μόνος την κατάσταση στα χέρια του, εκεί το φιλμ πια μετατρέπεται σε ένα αστικό western, σε ένα εξαίρετο δείγμα της αντρικής κινηματογραφικής εποποιίας και ο Gerry κερδίζει με το σπαθί του μια θέση ανάμεσα στους επιφανείς άνδρες, που κοσμούν την πινακοθήκη χαρακτήρων αυτού του σινεμά.

Το σενάριο και την σκηνοθεσία υπογράφει ο John Michael McDonagh, αδερφός του Martin McDonagh του In Bruges. Εκτός από τον ίδιο πρωταγωνιστή, οι δύο ταινίες μοιράζονται αρκετά κοινά στοιχεία. Μοιράζονται το ίδιο βιτριολικό χιούμορ, με εμπνευσμένους κωμικούς διαλόγους, πλούσιους σε θανατηφόρες ατάκες, ερμηνευμένους με αψεγάδιαστο timing από τους πρωταγωνιστές. Εξελίσσονται αμφότερες σε ένα παρεμφερές, ατόφια κινηματογραφικό σύμπαν. Στην τρίτη πράξη δε, το θέαμα περνά σε ένα καθαρά υπερβατικό επίπεδο. Επίσης και στις δύο η γεωγραφία επιβάλλει την ατμόσφαιρα. Στο In Bruges έχουμε μια διάχυτη μεταφυσική αύρα, προϊόν της μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής και της έντονης παρουσίας του θρησκευτικού στοιχείου στην πόλη. Εδώ, στο ωχρό και μουντό ιρλανδικό τοπίο, σχεδόν σε κάθε σκηνή παραμονεύει μια υπόγεια μελαγχολία.

Αυτή η δραματική διάσταση είναι που κάνει το απολαυστικό σινεμά των αδερφών McDonagh, να ξεχωρίζει από ‘εξυπνακίστικες’ βρετανικές crime comedies τύπου Guy Ritchie. Αυτή και η πιο παραδοσιακή σκηνοθετική προσέγγιση, μακριά από το εξεζητημένο και συχνά επιδειξιομανές σκηνοθετικό στυλ του Ritchie. Μη μας παρεξηγήσετε, μια χαρά περάσαμε με το Lock, Stock and Two Smoking Barrels, μια χαρά περάσαμε και με το Rocknrolla. Απλώς τα προαναφερθέντα φιλμ βαδίζουν στα μονοπάτια ενός καθαρά ανδρικού genre. Και, πείτε μας συντηρητικούς, πείτε μας ακόμα και γραφικούς, μα πιστεύουμε ότι οι σκηνοθετικές φιοριτούρες , τα ‘φρου φρου’ και τα ‘αρώματα’, αν και τέρπουν πρόσκαιρα τις αισθήσεις, δεν συνάδουν με τη φύση του τελευταίου.

Μπορεί ένα κείμενο να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο?

2011-08-24T01:58:00.000-07:00

Η απάντηση είναι 'ναι' όταν πρόκειται για τον οδηγό των ταινιών της σεζόν 2011-2012 που φέρει την υπογραφή του ανεπανάληπτου, του ασυναγώνιστου, του ασυγκράτητου, του ανερμάτιστου, του ανερυθρίαστου, του ανεπηρέαστου, του πολυαγαπημένου σας Γιάννη Βασιλείου! Ο οδηγός των ταινιών της νέας σεζόν είναι γεγονός και μπορείτε να τον διαβάσετε αποκλειστικά στο www.cinemanews.gr! Πρόκειται για ένα μοναδικό κείμενο που προτρέπει τον αναγνώστη να κάνει το καλό και να το ρίξει και στο γιαλό! Ένα ανεπανάληπτο έπος που, αν είχε διαβάσει ο Καλιγούλας, η ταινία του Tinto Brass θα θύμιζε το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι.

Κάντε κλικ στο παρακάτω link και γνωρίστε την ηδονή του δρόμου της αρετής ή μείνετε σκατόψυχοι και γερο- Λαδάδες για πάντα! Κάντε κλικ στο παρακάτω link τώρα! Κάθε φορά που κάποιος δεν κάνει κλικ στο παρακάτω link, ένα εργοστάσιο υποδημάτων με εργάτες 7χρονα αγοράκια κάπου στον κόσμο ανοίγει. Θρυλείται δε, ότι ένα βράδυ πριν πάει στο Ford’s Theater , ο Αβραάμ Λίνκολν είχε μπει στον cinetairo και δεν έκανε κλικ στο παρακάτω link. Κάντε κλικ για το καλό σας...

http://www.cinemanews.gr/v5/season2012/index.php

Έγραψαν για τον ‘Οδηγό των ταινιών της σεζόν 2011-2012’ του Γιάννη Βασιλείου:

Μετά από αιώνες αυτά που θα έχουν μείνει από το σύνολο της ανθρώπινης Γραμματείας είναι το ‘Δεκαήμερο’ του Βοκκάκιου, η 'Πολιτεία’ του Πλάτωνα, ο 'Αγών Μου' του Χίτλερ, το ‘Δέκα Ετών Διαζευγμένη’ της Ντελφίν Μινουί και ο 'Οδηγός των ταινιών της σεζόν 2011-2012' του Γιάννη Βασιλείου
New York Voyeur

Ένα μικρό κείμενο για έναν άνθρωπο, ένα μεγάλο κείμενο για την ανθρωπότητα
Kingdom

Παλιά για να πλησιάσουν τα αγριοκάτσικα, κρυβόμασταν πίσω από ένα πουρνάρι και τους κάναμε ‘μπε’. Τώρα τους διαβάζουμε αποσπάσματα από τον 'Οδηγό των ταινιών της σεζόν 2011-2012' του Γιάννη Βασιλείου
Κυνηγεσία και Κτηνοβασία

Ακόμα ένα προκλητικό κείμενο του διαβόητου εγκάθετου των γνωστών-αγνώστων σκοτεινών κύκλων αμερικανικών συμφερόντων, που προπαγανδίζει ύπουλα τα ουτιδανά σκευάσματα των μηχανισμών της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του Κεφαλαίου και υπονομεύει το λαϊκό κίνημα. Λέμε ΟΧΙ στο μανιφέστο του νεοφιλελευθερισμού και της εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Λέμε ΟΧΙ στο δεξιό παραλήρημα του γνωστού αυτού φερέφωνου της πλουτοκρατίας και των αστικών κομμάτων. Λέμε ΟΧΙ στα καμπόικα και τον Τζέμης Μποντ, που αναπαράγουν τις θεωρίες, που ταυτίζουν το φασισμό με τον κουμμουνισμό. Απευθύνουμε κάλεσμα στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα να κλείσουν τα αυτιά τους στις αντικουμμουνιστικές κραυγές και να συσπειρωθούν, για να ανοίξει ο δρόμος για τη λαϊκή εξουσία και οικονομία. Ο κουμμουνισμός είναι αναγκαίος και επίκαιρος. Καμία δύναμη δεν μπορεί να κλείσει τον δρόμο στο μέλλον της ανθρωπότητας.
Ριζοσπάστης

Είπαν για τον οδηγό των ταινιών της σεζόν 2011-2012 του Γιάννη Βασιλείου:

Αν ο Γιάννης Βασιλείου είχε γράψει τον ‘Οδηγό ταινιών της σεζόν 2011-2012’ έγκαιρα, θα είχα ρημάξει τα σπληνάντερα και τα κοκκορέτσια.
Μαχάτμα Γκάντι

Κάποια μέρα ένας νεαρός γόης θα γράψει τον οδηγό των ταινιών της σεζόν 2011-2012 και θα κάνει τους πλούσιους γενναιόδωρους, τους πολιτικούς αδιάφθορους, τους δικηγόρους φιλεύσπλαχνους, τους φοροεισπράκτορες ανθρώπους και τον Ουρτάδο να παίξει μπάλα
Νέστορας, ο σοφός βασιλιάς της Πίνδου

Παίρνουμε μια γάτα και την βάζουμε σε ένα κουτί μαζί με μια απίστευτα μικρή ποσότητα του 'Οδηγού των ταινιών της σεζόν 2011-2012' του Γιάννη Βασιλείου και έναν μετρητή γκάιγκερ. Κάθε ώρα που περνά η γάτα μπορεί να έχει διαβάσει τον Οδηγό, αλλά μπορεί και όχι. Οι πιθανότητες να τον έχει διαβάσει ή να μην τον έχει διαβάσει είναι 50%. Οπότε η γάτα στο σύστημα μας και τον έχει διαβάσει και δεν τον έχει διαβάσει. Εμείς ξέρουμε πως, αν ανοίξουμε το κουτί, η γάτα δε θα έχει γράψει δικό της Οδηγό, ούτε θα τον έχει πάρει, θα τον έχει στρίψει και θα τον έχει καπνίσει. Αλλά όχι πάντα.
Έρβιν Σρέντινγκερ

Και του είπα του Βασιλείου «Αγαπούλα θα βάλεις μέσα το Καρνάγκε* και το Τζακετζίν**. Και πρόσεχε μη γίνει καμιά κέντα και δε γράψεις καλές κουβέντες , γιατί σε γάμησα μετά και θα κελαηδάν τα ράδια.»
Αξιοπρεπής παράγοντας του αθλητισμού, το όνομα του οποίου δεν επιτρέπεται να δημοσιεύσουμε

Διονύση με πήρε τηλέφωνο ο Χατζηχρήστος και μου είπε ότι του χρόνου ο Βασιλείου θα πάρει μεταγραφή στο Sight and Sound
Βασιλάκης από Καματερό

Αν ο Καλιγούλας είχε διαβάσει τον ‘Οδηγό ταινιών της σεζόν 2011-2012’ του Γιάννη Βασιλείου, η ταινία μου θα έμοιαζε με το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι.
Tinto Brass

Δε μου άρεσε
Ζαν Λικ Γκοντάρ

*=σ.σ. το Carnage

**=σ.σ. το Jack and Jill

Ψηφίζουμε και στο poll πάνω δεξιά

THE OTHER GUYS

2011-07-24T15:31:00.000-07:00

Το φιλμ ξεκινά με μια σεκάνς δράσης που φαντάζει σαν να ξεπήδησε από action movie των 90's. Με τις θεαματικές κασκάντες, τις εκκωφαντικές εκρήξεις, τους larger than life ήρωες και τις εξυπνακίστικες ατάκες. Μέχρι που εμφανίζεται ο Will Ferrell. Κι αυτό ευτυχώς συμβαίνει μέσα στο πρώτο πεντάλεπτο. Αν υπάρχει γονίδιο της κωμωδίας, ο Ferrell το έχει στον οργανισμό του σε μεγάλες ποσότητες. Αναπτύσσοντας με τα χρόνια μια περσόνα που ειρωνεύεται το αμερικανικό πρότυπο, ο Ferrell είναι αστείος, χωρίς να χρειάζεται να πει κάτι αστείο. Το μεγαλύτερό του ατού δε, είναι ότι ΔΕΝ προσπαθεί να είναι αστείος. Ακόμα και η πλέον σουρεαλιστική ατάκα βγαίνει από το στόμα του σα να είναι το φυσικότερο πράγμα του κόσμου, σα να πιστεύει αυτό που λέει απόλυτα.

Εκεί που οι επιδόσεις του φτάνουν σε επίπεδα αποθέωσης, είναι όταν συνεργάζεται με τον Αdam McKay, καθώς ο τρόπος, που δουλεύει ο τελευταίος, δίνει στον κωμικό τη δυνατότητα να ξεδιπλώσει το ταλέντο του. Ο McKay λέει στους ηθοποιούς του τί πρέπει να συμβεί στη σκηνή που πρόκειται να γυρίσουν και στη συνέχεια τους προτρέπει να αυτοσχεδιάσουν. Γυρίζει την σκηνή πολλές φορές, οι ηθοποιοί σε κάθε λήψη δοκιμάζουν κάτι διαφορετικό κι ο McKay βάζει στο φιλμ την εκδοχή που θεωρεί καλύτερη.

Στο The Other Guys ο Ferrell υποδύεται έναν χαρτογιακά, φιλήσυχο αστυνομικό που έρχεται σε αντίθεση με τον δυναμικό, πιο 'παραδοσιακό' μπάτσο του Mark Wahlberg. Όταν συλλαμβάνουν για εντελώς ασήμαντη αφορμή έναν επιχειρηματία που θα μπορούσε άνετα να πουλήσει μυδραλιοβόλο στον Γκάντι, θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια περίπτωση κολοσσιαίου οικονομικού εγκλήματος. Στο φιλμ του McKay οι κακοί δεν προσπαθούν να βομβαρδίσουν την πόλη με πυρηνικά όπλα, ούτε σχεδιάζουν την 789147η απόπειρα δολοφονίας του αμερικανού πρόεδρου. Στόχος τους είναι να πλήξουν οικονομικά τους ανυποψίαστους πολίτες, καταχρώμενοι δημόσιο χρήμα. Λειτουργώντας θαρρείς σαν δίαυλος μεταξύ κοινού και ταινίας, ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Wahlberg μέχρι τελευταίας στιγμής θεωρεί ότι η υπόθεση σχετίζεται με διακίνηση ναρκωτικών, αδυνατώντας να προσαρμοστεί στα δεδομένα, που για αυτόν φαντάζουν καινούργια - ένα από τα δεκάδες gag που τρέχουν κατά τη διάρκεια της ταινίας. Αυτή η παρέκκλιση από τα κλισέ του είδους, που προσαρμόζει την ιστορία στα πλαίσια της δυσχερούς περιόδου που διανύει η παγκόσμια οικονομία, σίγουρα παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Στο τελευταίο ημίωρο, όταν ο Mckay αφοσιώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην εξέλιξη της πλοκής, οι μέχρι εκείνοι τη στιγμή 'δολοφονικοί' ρυθμοί πέφτουν, η αναρχική φύση του φιλμ (που στο Anchormanδιατηρείται από την αρχή μέχρι το τέλος) δίνει τη θέση της σε ένα πιο συμβατικό θέαμα και τα γέλια υφίστανται μια σχετική φύρα. Αν αυτό το τελευταίο μέρος όμως φαντάζει ωχρό σε σχέση με αυτό που προηγήθηκε, είναι επειδή αυτό που προηγήθηκε είναι η πλέον ξεκαρδιστική κωμωδία που παρακολουθήσαμε επί της οθόνης εδώ και πάρα πολύ καιρό!

Ένας αρχηγός αστυνομίας που μιλά με στίχους των TLC, μια συμμορία άστεγων με περίεργες σεξουαλικές συνήθειες, ένα Toyota Prius που κυκλοφορεί στους δρόμους της Νέας Υόρκης με κοκαΐνη στο καπό είναι μόνο μερικά από τα μυριάδες σπαρτάριστα στιγμιότυπα του φιλμ, που δε θα θέλαμε να αρχίσουμε να απαριθμούμε, γιατί ειλικρινά θα ήταν κρίμα να χαλάσουμε τις εκπλήξεις που επιφυλάσσει. Φυσικά το χιούμορ είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό υποκειμενικό ζήτημα και ενδεχομένως το χιούμορ της ταινίας να μη λειτουργήσει για μερικούς θεατές. Εμείς πάντως από καθαρή σύμπτωση δε δαγκώσαμε το μπροστινό κάθισμα - από τα γέλια και όχι από κάποιο αλλόκοτο φετίχ, για το οποίο δεν είχατε ακούσει μέχρι σήμερα και ενδεχομένως να δοκιμάσετε από περιέργεια τώρα που μάθατε για αυτό.

Στο δρόμο που χάραξε ο Τσακ Νόρις...

2011-06-24T07:24:00.000-07:00

Το postάρουμε τώρα, προτού (αναπόφευκτα)σιχαθείτε τα μυριάδες ανέκδοτα που θα διαβάζετε δεξιά κι αριστερά μέσα στις επόμενες μέρες...

του Χρήστου Σκάνδαλου

Ο Μπέος έχει στήσει τον ημιτελικό της Eurovision…

Ο Μπέος έχει στήσει το Dancing with the Stars…

Ο Μπέος έχει στήσει τη Τζούλια στα τέσσερα...

Ο Μπέος έχει στήσει παιχνίδι και σε κομπολόι...

Ο Μπέος έχει στήσει ματς over ημίχρονο και under τελικό..

Ο Μπέος πίνει βότκα με «στημένο» λεμόνι..

Ο Μπέος ήταν ο καλύτερος φαντάρος γιατί έστηνε την σκηνή σε χρόνο Dt!

Τραγούδακι για τον Μπέο : " Σ’εστησαν σε μια γωνιά και ήσουνα νέο παληκάρι"

Ο καλύτερος παίκτης Jenga παγκοσμίως είναι ο Μπέος γιατί ξέρει να στήνει.

Ο Μπέος έχει στήσει τον Chuck Norris σε ραντεβού...

Ο Superman κέρδισε σε UFC αγώνα τον Chuck Norris..Φήμες λένε οτι το ματσάκι το έστησε ο Μπέος..

Θρυλείται ότι ο Μπέος «έστησε» και το Δαβίδ Vs Γολιάθ.

Ο Μπέος ποτέ δεν είχε κοπέλα, γιατί την «έστηνε» στο πρώτο ραντεβού.

Ο Μπέος στέλνει όλα του τα γράμματα...σύ-στημένα!!

Ο Μπέος ποτε δε θα έχει ερωτικό πρόβλημα…
Πάντα θα έχει...στύση!!!

Ο Μπέος βοήθησε τον αγώνα του 1821 στήνοντας καραούλι!!

Ο πρώτος υπολογιστής του μικρού Αχιλλέα ήταν ένας ATARI ST(ήνω)!

O Αχιλλέας έστηνε μπλόκα για τους αγρότες στο Κιλλελέρ..

John Carpenter's THE WARD

2011-06-01T17:42:00.000-07:00

Εν έτει 2011 το όνομα του John Carpenter δεν έχει την ίδια βαρύτητα που είχε στα τέλη των 70’s και τις αρχές των 80’s, όταν και υπέγραψε μερικά από τα πλέον σημαντικά b-movies του κινηματογράφου. Πάνε σχεδόν δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που είδαμε ταινία του στις κινηματογραφικές αίθουσες, ενώ κατά γενική ομολογία έχει να σταυρώσει ταινία της προκοπής από το αδίκως παραγνωρισμένο διαμαντάκι που ακούει στο όνομα In the Mouth of Madness (ανακαλύψτε το!). Είχαμε σχεδόν πάρει απόφαση ότι ο Carpenter αποσύρθηκε από τα κινηματογραφικά πλατό.

Στο άκουσμα της επιστροφής του ενάμισι χρόνο πριν, αναθαρρήσαμε. ‘Ο Carpenter ετοιμάζει νέα ταινία’. Μέσα στον τεράστιο όγκο πληροφοριών που λαμβάνουμε σε καθημερινή βάση, η βαρύτητα της είδησης σταδιακά υποχώρησε, ωστόσο στο πίσω μέρος του μυαλού μας πάντα στριφογυρνούσε η ιδέα ότι πλησιάζει η ώρα που θα δούμε τον καινούργιο Carpenter. Τον (συγκρατημένο) ενθουσιασμό μας βοηθούσε και το τηλεοπτικό Cigarette Burns, που είχε κάνει για λογαριασμό της σειράς Masters of Horror, ένα εξαιρετικό horror που θύμιζε Carpenter από τα παλιά. Για να μην τα πολυλογούμε η ώρα έφτασε και τον είδαμε. Και απογοητευτήκαμε.

Ο κεντρικός ήρωας στη νέα του ταινία είναι γένους θηλυκού, όπως στο Halloween. Μια δυναμική νεαρή γυναίκα, που βρίσκεται ξαφνικά εσώκλειστη σε ψυχιατρική κλινική θηλέων, χωρίς να θυμάται ποια ακριβώς είναι και δίχως να καταλαβαίνει γιατί βρίσκεται εκεί. Το κλίμα στην κλινική είναι εχθρικό. Η προϊσταμένη είναι βγαλμένη από γκεσταπίτικο γκέτο, οι άλλες τρόφιμοι αρνούνται να μοιραστούν πληροφορίες μαζί της, ενώ όλοι οι άντρες δείχνουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο πρόθυμοι να την βλάψουν. Την προσπάθεια της να ανακαλύψει ποια είναι και τι της συμβαίνει, αλλά και να δραπετεύσει από το άσυλο, δυσχεραίνει ένα φάντασμα(?). Βάζουμε το ερωτηματικό γιατί ο Carpenter ξεχνά να μας συστήσει το ‘πλάσμα’, να μας δείξει πώς λειτουργεί , ποια ακριβώς είναι η φύση του(είναι αϋλο, είναι από σάρκα και οστά?) και τι θέλει από την ηρωίδα. Το ότι μια ιστορία εξελίσσεται στον χώρο του φανταστικού, δε σημαίνει ότι δεν υπακούει σε κάποιους νόμους. Ο ‘παραμυθάς’ οφείλει να ορίσει τους κανόνες λειτουργίας του σύμπαντος που λαμβάνει χώρα η ιστορία του, διαφορετικά αυτό είναι διάτρητο και κινδυνεύει να καταρρεύσει.

Η παρέα της ηρωίδας στο άσυλο αποτελείται από μια σειρά θηλυκών, μονοσήμαντων χαρακτήρων , οφθαλμοφανώς διακριτών μεταξύ τους. Οι κοπέλες αυτές είναι στην πλειονότητά τους αφύσικα όμορφες για τρόφιμοι ψυχιατρείου. Δε λέμε πως δεν είναι πιθανό μια όμορφη κοπέλα να είναι τρόφιμος ψυχιατρείου, αλλά πολλές όμορφες κοπέλες να είναι τρόφιμοι στο ίδιο ψυχιατρείο, όπως και να το κάνουμε είναι λιγότερο πιθανό – εκτός κι αν είναι ειδική πτέρυγα για Ουκρανίδες χορεύτριες ή Σουηδέζες μοντέλες.

Η αποκάλυψη του φινάλε από τη μια φτιάχνει κι από την άλλη χαλάει το φιλμ. Το φτιάχνει, γιατί η ιστορία αποδεικνύεται πιο φιλόδοξη και μεγαλύτερου βεληνεκούς από ότι έδειχνε αρχικά. Το χαλάει επειδή αποκαλύπτει παράλληλα ένα σωρό θεματικές , που ενώ ο Carpenter του παρελθόντος θα ξεζούμιζε μέχρι τελευταίας ρανίδας, ο Carpenter του 2011 αφήνει παντελώς αναξιοποίητες.

Για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, το φιλμ έχει ατμόσφαιρα, όπως έχει και δυο, τρεις καλοστημένες σεκάνς τρόμου. Είναι σε γενικές γραμμές ένα ευπρεπές θριλεράκι. Ωστόσο από τον Carpenter θα περιμέναμε κάτι περισσότερο από ένα απλό μαστοριλίκι . Η εικονοκλαστική τόλμη, το πολιτικό και ψυχολογικό υπόβαθρο των παλαιότερων δημιουργιών του εδώ απουσιάζουν, ενώ δείχνει να έχει χάσει την ικανότητα του να αξιοποιεί το budget του μέχρι τελευταίας δεκάρας. Οι ταινίες του Carpenter μπορεί να είναι φτηνές, αλλά δεν δείχνουν ποτέ φτηνές. Στο The Ward η ένδεια της παραγωγής είναι εμφανής.

Ίσως έχουμε ανεβάσει τον πήχυ ψηλά. Ίσως πάλι να έχει ανεβάσει εκείνος τον πήχυ ψηλά με το έργο που έχει επιδείξει στο παρελθόν. Δε θα θέλαμε να περάσουν άλλα δέκα χρόνια μέχρι να ξαναδούμε ταινία του στις αίθουσες. Ευχόμαστε όμως την επόμενη φορά να επανακτήσει την χαμένη του φόρμα, την ικανότητα του να μετατρέπει τον άνθρακα σε θησαυρό, εκείνο το magic touch που φάνηκε να ξαναβρίσκει με το Cigarette Burns. Μας έχει λείψει…

Ήπιαμε απ΄το ίδιο ποτήρι...

2011-05-03T15:10:00.000-07:00

Σαν ήμουνα μικρό παιδάκι περνούσα τα σαββατοκύριακα στο σπίτι της γιαγιάς. Ξυπνούσα το πρωί, έπινα βιαστικά το γάλα μου και έφευγα σαν σίφουνας για να πάω να παίξω με τα υπόλοιπα παιδάκια στην κορυφή του λόφου, μια περιοχή με την κωδική ονομασία ΄Στη Ράχη΄. Με ένα μικρό διάλειμμα για φαγητό έπαιζα αδιάκοπα μέχρι το βράδυ, χωρίς να υπάρχει τίποτα που να με σταματήσει. Ή σχεδόν τίποτα. Γιατί μια φορά στο τόσο τόσο έβγαινε η γιαγιά μου και με την χαρακτηριστική φωνή της – ένα κράμα λοχία παλιάς κοπής και τραγουδίστριας που κάνει σεγόντο στον τραγουδιστή της αφίσας σε δημοτικό πανηγύρι στον Γοργοπόταμο- φώναζε ότι έχει Βέγγο στην τηλεόραση. Κι εγώ ευθύς σταματούσα το παιχνίδι κι έτρεχα πίσω στο σπίτι.

Καθόμουν με τη γιαγιά μου και παρακολουθούσαμε την ταινία. Εκείνη μια γυναίκα αγράμματη, πρώην καθαρίστρια νοσοκομείου με παιδικές αναμνήσεις από την Κατοχή. Εγώ παιδί δημοτικού με διαφορετικά ερεθίσματα. Κι όμως γελούσαμε καθαρτικά με τα ίδια γκαγκ, αντιλαμβανόμασταν τα δρώμενα επί της οθόνης αν όχι με το ίδιο, με παρόμοιο τρόπο.

Τα χρόνια πέρασαν. Μεγάλωσα, πέρασα στο πανεπιστήμιο, πήρα το πτυχίο μου, βγήκα στην αγορά εργασίας και πήρα την πρώτη κρυάδα. Οι απαιτήσεις πολλές, οι υποχρεώσεις περισσότερες κι ο χρόνος δραματικά λιγότερος. Κι όμως, ότι κι αν κάνω, όποια υποχρέωση κι αν έχω, όταν τυχαία πετυχαίνω στην τηλεόραση ταινία του, το αναβάλλω για αργότερα. Και κάθομαι και παρακολουθώ. Και γελάω ξανά με τα ίδια αστεία, όπως τότε.

Αυτό είναι και το μυστικό της επιτυχίας του Βέγγου, αυτό στέριωσε την εικόνα του στην καρδιά του κόσμου. Απευθύνεται σε όλους. Νέους και γέρους, γιατρούς και οικοδόμους, κλητήρες και βουλευτάδες, αγράμματους και γραμματιζούμενους. Όλοι στο πρόσωπο του Βέγγου βλέπουν ένα κομμάτι του εαυτού τους. Και γελούν με αυτό. Ξορκίζοντας τους φόβους και τις αγωνίες τους.

Ήμουν στο τρόλεϋ για την Ευελπίδων. Σκάει μήνυμα στο κινητό. Πέθανε ο Βέγγος. Άλλαξα σταθμό στο ραδιόφωνο. Κάτι έλεγαν για την αδειοδότηση του Πανιωνίου – φλέγον αθλητικό ζήτημα των ημερών. Δεν άκουγα. Μετά από λίγο με πήραν τα ζουμιά. Πέθανε ο Βέγγος. Η ενσάρκωση της ζωντάνιας και της ενέργειας, ο μοναδικός άνθρωπος που δε θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι μπορεί να έχει μια μέρα την ίδια μοίρα με τους υπόλοιπους.

Και μετά ήρθαν στο νου μου εικόνες. Το φάσκελο που ακολουθεί το στιλέτο που πέφτει εκτός στόχου. Τις αδερφές που στήνονται στη σειρά για να τιμωρηθούν παραδειγματικά με ένα μακροσκελές χαστούκι. Τον Θανάση να αγωνιά για τον επικείμενο γάμο του, να ανοίγει το ραδιόφωνο για να χαλαρώσει και να πέφτει πάνω στο τραγούδι ‘ Άλα, πάω για κρεμάλα’. Κι άρχισα να χασκογελάω. Η διπλανή θείτσα με πέρασε σίγουρα για παρανοϊκό – έσφιξε με τα χέρια της την τσάντα της και μετακίνησε ελαφρά το σώμα της προς τον διάδρομο.

Λένε πως όταν κλαίμε για κάποιον που φεύγει, κλαίμε από εγωισμό, γιατί δε θα τον έχουμε πια μαζί μας. Ας είναι. Είμαι εγωιστής. Κι από εγωισμό γράφω αυτό το κείμενο. Για μένα δεν έφυγε ο σπουδαιότερος κωμικός του ελληνικού κινηματογράφου. Δεν έφυγε ένας αυθεντικός έλληνας δημιουργός – από τους ελάχιστους τέτοιους που εργάστηκαν στην ταλαίπωρη εγχώρια κινηματογραφία. Έφυγε ένας φίλος. Ένας άνθρωπος με τον οποίο μεγάλωσα. Κάποιος που με έκανε να γελάσω όσο λίγοι. Κάποιος που με έκανε να αισθάνομαι πιο κοντά με τη γιαγιά μου- έναν άνθρωπο με τον οποίο με χωρίζουν έξι δεκαετίες. Και θα μου λείψει. Όχι η εικόνα του. Θα δω τις ταινίες του ξανά και ξανά. Και με τα παιδιά μου και με τα εγγόνια μου και αν μου είναι γραφτό και με τα δισέγγονα μου. Εκείνο που θα μου λείψει είναι η αίσθηση ότι ακόμα τρέχει κάπου εκεί έξω, ότι όσο πιο σκατένια και να γίνει η κατάσταση, αυτός θα είναι εκεί και με την υπερκινητικότητα του και την κουτοπονηριά του θα τα βγάλει πέρα. Κι εγώ μαζί του. Τώρα όμως;

Show Must Go On!!!

2011-04-13T04:27:00.000-07:00

Από σήμερα και κάθε Τετάρτη 23.00 - 24.00 η εκπομπή Cinετυμηγορίες αποκλειστικά στο www.juria.gr

Photo by Thanassis Gentimis

The American (2010)

2011-03-26T08:20:00.000-07:00

To 1967 ο Mellville με τον 'Samourai' του άνοιξε το δρόμο για μια σειρά από φιλμ με ήρωα έναν πληρωμένο δολοφόνο. Κι ενώ στα 70’s έχουμε πληθώρα ανάλογων ταινιών, καθώς περνούσαν τα χρόνια οι εκπρόσωποι του εν λόγω sub-genre άρχισαν να λιγοστεύουν. To 2010 ο Anton Corbijn αποφασίζει να επισκεφτεί αυτό το είδος, συνεχίζοντας, θα έλεγε κανείς, από το σημείο που άφησε ο Michael Mann τον Vincent του Collateral δευτερόλεπτα πριν ξεψυχήσει.

Ο Jack/Edward/Mr. Butterfly είναι ένας πληρωμένος δολοφόνος. Zει σε διαρκή εγρήγορση και δεν δένεται με κανένα, που δε μπορεί “να εγκαταλείψει μέσα σε 30 δευτερόλεπτα, αν νιώσει την ένταση να έρχεται από την γωνία’’. Τον βρίσκουμε σε ένα στάδιο της ζωής του που έχει κουραστεί, που θέλει να αποδράσει, να κερδίσει λίγο χρόνο για να κάνει όσα απέφευγε από τη στιγμή που έπιασε το πιστόλι στο χέρι. Πηγαίνει σε χωριό της Ιταλίας για μια τελευταία αποστολή, όπου η γνωριμία του με έναν ιερέα και μια πόρνη δίνουν το φιλί της ζωής στην νεκρική καθημερινότητά του.

Δε μαθαίνουμε ποτέ το πραγματικό όνομα του ήρωα. Και δεν το μαθαίνουμε επειδή θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από τους κινηματογραφικούς εκτελεστές του παρελθόντος. Όχι όμως κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής αποστολής, όχι στο ζενίθ της καριέρας του. Στο μετά. Εκεί που η δουλειά έχει γίνει ρουτίνα. Εκεί που κάθε ανθρώπινο πλάσμα, του οποίου τη ζωή αφαίρεσε, κατατρώει ότι έχει απομείνει από την ψυχή του. Κουβαλά την κατάρα όλων των ηρώων που προηγήθηκαν – κι ενδόμυχα το ξέρει. Και προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεφύγει από αυτή. Κι αγγίζει το όνειρό του στο φότο φίνις, αλλά δεν το κατακτά. Λίγο πριν το τέλος όμως, γνωρίζει ότι έφτασε κοντά. Και για αυτό αποχωρεί ευτυχισμένος…

Το φιλμ είναι βραδυφλεγές και αφαιρετικό, με πένθιμους ρυθμούς και μικρές λυρικές πινελιές. Κάποιοι θα δυσανασχετήσουν με την σημειακή πλοκή. Κάποιοι θα αγανακτήσουν με την εσωτερικότητα, που προσεγγίζουν δημιουργός και πρωταγωνιστής τον κεντρικό χαρακτήρα. Και κάποιοι (λίγοι πιθανότατα) θα μαγευτούν από την ιδανική εναρμόνιση των ρυθμών και της ατμόσφαιρας με την ιδιοσυγκρασία του ήρωα, θα βιώσουν σαν δική τους σταυροφορία τις απεγνωσμένες του προσπάθειες να διαφύγει το αναπόφευκτο και θα βρουν στον ‘Αμερικάνο’ ακόμα μια ταινία, που κάθε φορά που θα ξαναβλέπουν, θα ελπίζουν ότι η εξέλιξη της θα αλλάξει, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, αλλά αδυνατώντας κι αυτοί με της σειρά τους να αποδεχτούν την ύπαρξη μιας προδιαγεγραμμένης πορείας των πραγμάτων (πείτε την ριζικό, πείτε την ειμαρμένη, πείτε την όπως γουστάρετε), από την οποία η όποια παρέκκλιση είναι αδύνατη.

Ο ‘Αμερικάνος’ είναι για τα φιλμ με πληρωμένους δολοφόνους, ότι οι ‘Ασυγχώρητοι’ για το γουέστερν. Το κύκνειο άσμα, η ταινία που γράφει τον επίλογο του είδους, έναν επίλογο με εσωτερικό πάθος και περίσσια νοσταλγία. Είναι ένα ελεγειακό αριστούργημα που απευθύνεται στους (ελάχιστους;) εναπομείναντες ρομαντικούς, που θα αψηφήσουν λυσσαλέα τη μοίρα, ακόμα κι αν γνωρίζουν ότι στο τέλος θα φάνε τα μούτρα τους.

Αξίζει τον κόπο, διάολε!