Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

GUILT, του Βασίλη Μαζωμένου

Στοιχισμένοι στην σειρά σαν ομάδα του Χατζάρα



Ένας φυσιολογικός διάλογος μεταξύ δύο ατόμων πάει κάπως έτσι:


-Τι κάνεις?

-Καλά είμαι


Ο ίδιος διάλογος στο Guilt του Βασίλη Μαζωμένου θα πήγαινε κάπως έτσι:


-Τι κάνεις

-Καλά…είμαι

-Τι θες να πείς? Εννοείς ότι είσαι …καλά?

-Ναι, αυτό…είναι που εννοώ. Ότι είμαι καλά.

-Δε σε καταλαβαίνω. Τι εννοείς ότι είσαι καλά?

- Το είπα και για τελευταία φορά θα το…ξαναπώ. Αυτό που εννοώ είναι ότι είμαι… καλά!

- Αδιανόητο… μου φαίνεται. Τι είπαμε ότι κάνει το μηχάνημα?


(Σημ.: όπου αποσιωπητικά, έχουμε παύση από τον ερμηνευτή για να βιώσουμε την δραματικότητα της στιγμής)


Ωστόσο οι πλατειασμοί των διαλογικών μερών (που στόχο έχουν να καλύψουν την απουσία σεναριακής ουσίας) είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου σε τούτο το ανιοσιούργημα ,που φαντάζει σαν πρωτόλεια ιδέα νεαρού σπουδαστή κινηματογράφου, που τα 2 αγαπημένα του βιβλία είναι το ‘1984’ του Όργουελ και το ‘Σύγχρονη Τσυπριακήν Ιστορία’ του Κλεομένους Κλεομένους. Το Guilt δεν είναι ταινία με αρχή, μέση και τέλος. Είναι μια συρραφή ιδεών, μια παράθεση οφθαλμοφανών συμβολισμών, με εμβόλιμες σκηνές αρχειακού υλικού- ώστε να καταλάβει και ο πλέον επιπόλαιος θεατής τι είναι εκείνο που πραγματεύεται- που μοναδικό στόχο έχει να οδηγήσει (μετά από ένα ανεκδιήγητο twist) στο τελικό πλάνο, όπου το ‘κουφάρι’ της Μεγαλονήσου στέκει κρεμασμένο μπροστά από τις σημαίες 3 χωρών που επηρέασαν τις πολιτικές εξελίξεις (συχνά σε βάρος του) μέσα στον εικοστό αιώνα.


Το μοναδικό θετικό (?) στοιχείο που μπορούμε να αναγνωρίσουμε στο Guilt είναι ότι γυρίζει το ελληνικό σινεμά στα ένδοξα ‘80s, τότε που μια σωρεία Ελλήνων αυτοδιοριζόμενων…auteur έχτισε μια ολόκληρη εποποιία ταινιών ερμητικά κλειστών στον εαυτό τους, προορισμένων αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση από την δημιουργική ομάδα πίσω από αυτές και τον περίγυρό της. Εκείνο το σινεμά που τόσο εύστοχα διακωμώδησε ο Χάρρυ Κλυν στην ενότητα ‘Μελόπραμα’ από το ανεπανάληπτο ‘Αλαλούμ’!


Ίσως μετά από χρόνια το Guilt φτάσει να θεωρείται guilty pleasure- αν και από ένα σημείο και μετά η κατάσταση γίνεται τόσο απελπιστική, που οποιαδήποτε διάθεση κανιβαλισμού εξανεμίζεται. Προς το παρόν πάντως κερδίζει δικαιωματικά τον τίτλο μίας από τις χειρότερες φιλμικές εμπειρίες για τη σεζόν που διανύουμε. Και το κρίμα της υπόθεσης είναι ότι η παραγωγή είναι φροντισμένη…


14 σχόλια:

kioy είπε...

Χα χα! Φτυάρι...

Το Guilt, πέραν όσων λες, με το βλέμμα στο προσεγμένη παραγωγή, είναι η απόδειξη του πόσο δύσκολο είναι να κάνεις ποιητικό σινεμά(γιατί αυτό θέλει) και μάλιστα με φόντο την πολιτική ιστορία...

ΔΙΑΛΟΓΟΙ RESPECT!

-Καλημέρα κ.Δοιηκητή!

-Εννοείς ότι έγραψες αυτό το κείμενο πριν 5 λεπτά;

-Ναι έγραψα το κείμενο στο μηχάνημα πριν 5 λεπτά.

omen είπε...

Αγαπητέ Γιάννη Βασιλείου
Γνωστέ και ως harmonica.
Δυστυχώς δεν έχω τις γνώσεις, το ταλέντο και την εμπειρία του κανιβαλισμού που φαίνεται ότι κατέχεις.
Αλλά έχω να σου συστήσω αφού προφανώς γνωρίζεις τα βιβλία που διαβάζω (camera στο σπίτι μου;) κι ένα τρίτο.
Λέγεται η «Παρακμή της Δύσης» του OSWALD SPENGLER και νομίζω θα βρεις εκεί μέσα πολλά κοινά με τα περιγραφόμενα.
Τώρα τα όσα λες για την ταινία γράφονται με προφανή στόχο να καταστήσουν το blog σου πιο δημοφιλές .
Για την πληροφόρηση σου η ταινία βρίσκεται ήδη στο έκτο διεθνές φεστιβάλ. Και συνεχίζει…
Οι φτωχοί κουτόφραγκοι που δεν καταλαβαίνουν…

ΥΓ1 Αλήθεια πως είδες την ταινία στη δημοσιογραφική; Είσαι κριτικός κιν/φου; Δημοσιογράφος;
ΥΓ2 Ο διάλογος που αναφέρεις παραποιώντας τον με προφανή χυδαιότητα βασίζεται στον Φρ. Κάφκα(το λέει στους τίτλους) Τι κακός συγγραφέας!

Πάντα τέτοια
Βασίλης Μαζωμένος

Γιάννης_Βασιλείου είπε...

Think how History has many cunning passages, contrived corridors and issues, deceives with whispering ambitions, guides by vanities.

Who is the third that walks always besides you? What I count there are only you and I together. But when I look ahead up the white road, there is always someone walking beside you


2 tυχαία αποσπάσματα από ποιήματα του T.S. Eliot. O Eliot παραμένει εξαιρετικός ποιητής, αλλά το να χρησιμοποιώ αποσπάσματά από το έργο του έτσι ατάκτως, καθιστά το σχόλιό μου εξίσου εξαιρετικό?

Ούτε εγώ έχω τις γνώσεις, το ταλέντο και την εμπειρία σας στην αποκωδικοποίηση των γραπτών κειμένων, αλλά με τα ελάχιστα που ξέρω, πιστεύω πως θα μπορούσα να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ μεταφοράς και κυριολεξίας και ότι αυτό που ακολουθεί μετά το 'φαντάζει σαν' είναι (κατά πασα πιθανότητα) παρομοίωση

Μιας και είχατε την ευγενή καλοσύνη να μου προτείνετε βιβλίο, επιτρέψτε μου να ανταποδώσω και να σας προτείνω να διαβάσετε το 'Ο Αστερίξ στους Ελβετούς' που είναι ένα αφηγηματικά συνεπέστατο ανάγνωσμα

Πιστέψτε με αν με απασχολούσε η δημοτικότητα του blog μου σε τέτοιο βαθμό, που να γράφω κείμενα με μοναδικό στόχο να ανέβουνε τα hits, τότε θα είχα αντικαταστήσει από καιρό το 'προπολεμικό' και αντιαισθητικό interface.

Γνωρίζω ότι η ταινία σας βρίσκεται ήδη στο έκτο διεθνές φεστιβάλ (άλλωστε ο Δελτίος Τύπου ήταν κατατοπιστικότατος)και εύχομαι με όλη μου την καρδιά να συνεχίσει ακάθεκτη, αλλά θα σας παρακαλούσα να μην καταφεύγετε εμμέσως σε κοινοτυπίες του τυπου 'ουδείς προφήτης στον τόπο του'. Πιστέψτε με, δεν έχω την παραμικρή εμπάθεια προς το πρόσωπό σας, εκτιμώ τον καλό κινηματογράφο από όπου κι αν προέρχεται και ακόμα κι αν η ταινία σας μιλούσε κρεολέζικα, η άποψή μου για αυτή θα παρέμενε η ίδια.



Υ.Γ.1 Ναι. Την είδα εκπροσωπόντας το cinemanews, site στο οποίο εργάζομαι τον τελευταίο 1μισι χρόνο. Απλώς προδημοσίευσα στο προσωπικό μου ιστολόγιο το κείμενο που θα ανέβει στο σάιτ την ερχόμενη Πέμπτη. Αλήθεια όμως εσείς πώς είστε τόσο βέβαιος ότι την είδα στη δημοσιογραφική? Δε θα μπορούσα να την είχα δει στο Πανόραμα για παράδειγμα ή σε κάποιο από τα φεστιβάλ που έχει προβληθεί? Έχετε κάμερα στο ΙΝΤΕΑΛ?

Πάντα τέτοια
Γιάννης Βασιλείου

omen είπε...

όταν καλό μου παιδί πάρεις το πτυχίο σου και ξεπεράσεις το θανάσιμο αμάρτημα της έπαρσης (καταλαβαίνοντας ότι ο κιν/φος δεν είναι αστειάκια αλλά γίνεται με αίμα για αυτούς που δεν έχουν τα χρήματα) τα λέμε ξανά. Μέχρι τότε καλή μελέτη. Λυπάμαι που άνθρωποι που μελετούν ποιητές δεν ξεχωρίζουν τα αυτονόητα. Να σαι καλά .
ΥΓ στο cinemanews αποδέχονται τους αφορισμούς;
βασίλης

Γιάννης_Βασιλείου είπε...

Να'στε καλά! Μου έχουν μείνει 3 μαθήματα, πιστεύω τον Ιούνιο θα ορκιστώ!

Δεν είπα ποτέ ότι το σινεμά είναι αστειάκια, πιστεύω ότι είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Και καταλαβαίνω ότι όταν κάποιος έχει μοχθήσει για μια ταινία την πονάει. Κι ακριβώς επειδή πονάω κι εγώ τον μόχθο του, προσπαθώ να σταθώ δίπλα του, να αφουγκραστώ αυτά που έχει να μου πει. Και πονάω δυο φορές, όταν η ταινία του με 'πονάει'...


Αναρωτιέμαι βέβαια από που προκύπτει η έπαρση...επίσης αναρωτιέμαι ακόμα αν έχετε κάμερα στο ΙΝΤΕΑΛ...

Υ.Γ. Το cinemanews ήταν και θα είναι πάντα στο πλευρό της Εκκλησίας.

Γιάννης

ID είπε...

Γιάννη μου λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να πάρω το μέρος σου - έστω κι αν η οιαδήποτε μεροληψία δεν μου ζητήθηκε.
Κι αυτό όχι γιατί μου αρέσει το σινεμά του κου Μαζωμένου - Η Μνήμη που μόνο έχω δει δεν μου άρεσε στο ελάχιστο - όσο γιατί πράγματι στέκομαι εντελώς απέναντί σου στον τρόπο εκφοράς της επικρίσεώς σου.

Βεβαίως καταλαβαίνω και - αναγκαστικά - αποδέχομαι την ελευθερία μας να εκφραζόμαστε όπως χρειαζόμαστε. Πιθανόν δε πίσω από την (φαινονενική;) λοιδωρία να κρύβεται και ο πόνος που λες. Όμως για μένα η ελευθερία από την προσωπική επιλογή (ή το license, αν θες, που λεν και στο χωριό μου) απέχουν εντελώς.
Δεν μου αρέσει ο "παρεΐστικος" εξυπνακίζον και, ναι, επηρμένος, τρόπος προσέγγισης οποιουδήποτε φιλμ. Ποια είναι δηλαδή η σκοπιμότητά του; Στον δημιουργό θα το λέγαμε κατάμουτρα ή θα μαζεύαμε φάπες...

Φάουλ my friend.
(Άσε που σου άρεσε και το Shutter Island....)

Γιάννης_Βασιλείου είπε...

Καλέ μου Ηλία κατά πρώτον δε θα ζητούσα ποτέ από κανένα να πάρει το μέρος κάποιου (ειδικά από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποια προσωπική διαμάχη, καθώς τον κύριο Μαζωμένο δεν τον γνωρίζω και δεν έχω τίποτα να χωρίσω μαζί του)

Θα ήθελα να πω, προς υπεράσπισή μου, ότι δεν αισθάνομαι ανώτερος από καμία ταινία - ούτε καν από το Guilt-. Κάθε φορά που μπαίνω στην αίθουσα αισθάνομαι σαν απλός προσκεκλημένος, που όταν γυρίσει σπίτι μεταφέρει τις εντυπώσεις του. Απλώς ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπίσω την απογοήτευση και την πίκρα -αν θέλεις- που αποκόμισα απο την ταινία του κυρίου Μαζωμένου, ήταν η προσφυγή στο χιούμορ και λυπάμαι αν αυτό παρερμηνεύθηκε σαν χλευασμός (ειδικά δε από τη στιγμή που δεν υπάρχει ίχνος προσβλητικού στοιχείου στο κείμενό μου ως προς το πρόσωπο του εν λόγω δημιουργού). Επίσης καμιά φορά είναι και το φιλμ εκείνο που υπαγορεύει το ύφος του κειμένου...

Επέτρεψε μου να διαμαρτυρηθώ έντονα προς τον διαιτητή. Θεωρώ ότι η απόφασή του με αδικεί...

(Ναι και θα το υπερασπιστώ με νύχια και με δόντια!)

argram είπε...

δάσκαλε αν και μου είχες δώσει σωστή συμβουλή την πάτησες τώρα εσύ. Αρχίζω να ανησυχώ.

nonickname είπε...

Μια που αναφέρθηκε να εκφράσω και εγώ την οργή μου για το ότι σου άρεσε ο Scorsese (για να μη ξεχνιόμαστε)

theachilles είπε...

Let the Gods forgive what I
have made
Let those I love try to forgive
what I have made.

(κ για να μη ξεχνιόμαστε, Γιάννη άσε τους να λένε για τον Marty. Κάποιος κάποτε είχε πει: there are those who love movies and there are those who love movies that they love. Το Shutter Island αποτελεί αφορμή για ξεσκαρτάρισμα :P).

theachilles είπε...

Επίσης, δε χρειάζεται να πω το αυτονόητο ότι όλοι μας (συμπεριλαμβανομένων πιθανότατα και του κ. Μαζωμένου και εσένα Ηλία) έχουμε γράψει/πει παρόμοια σχόλια για ταινίες που μισήσαμε. Σεβαστός ο μόχθος του δημιουργού, σεβαστό και το δικαίωμα όλων μας να αγαπάμε και να μισούμε. Από τη στιγμή που μια ταινία βγαίνει προς τα έξω και αλαζονικές (θετικές ή αρνητικές) κριτικές θα λάβει και χίλια δυο πράγματα. Δηλαδή, ο κ. Μαζωμένος σκοπεύει να απαντάει με αυτόν τον τρόπο στον οποιονδήποτε δεν πήρε από την ταινία του εκείνο το οποίο ο ίδιος ως δημιουργός σκόπευε να δώσει; Βλέπω ότι δηλώνετε, κ. Μαζωμένε, θαυμαστής του Ezra Pound, άρα θεωρώ δεδομένο ότι γνωρίζετε τα όσα έχει κατά καιρούς ακούσει ο μέγιστος αυτός ποιητής όχι μόνο για το έργο του, αλλά για το πρόσωπό του ακόμα. Ο κ. Βασιλείου εξέφρασε μία αρνητικότατη άποψη για την ταινία σας και το έκανε με το γνωστό χιουμοριστικό τρόπο που πάντα γράφει. Δεν μιλάει πουθενά άσχημα για το πρόσωπό σας και πουθενά δεν εκφράζεται αλαζονικά. Εκτός αν θεωρείτε αλαζονεία την διατύπωση της γνώμης του.

(Φάουλ μπακ σε σένα Ηλία, γιατί και το the touch is officially lost θα μπορούσε κάποιος με τον ίδιο τρόπο να το πει αλαζονικό. Περιμένω πως και πως την face to face κουβέντα για το αριστούργημα του Marty).

Ανώνυμος είπε...

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=01/03/2010&s=proswpikh-matia&c=texnes

ID είπε...

Αχιλλέα ξέρω πως το να εμπλακώ σε στιχομυθία μαζί σου μόνο εκνευρισμό θα μου φέρει γι' αυτό μόνο δύο πράγματα: Όλοι αγαπάμε τις ταινίες που αγαπάμε - απλώς αυτές σε κάποιους είναι πιο πολλές. Δεν μισώ ταινίες.
Αυτό που έγραψα για το Shutter - το παράδειγμά σου εννοώ - είναι απόλυτο, όχι αλαζονικό. Θα το έλεγα κατά πρόσωπον και στον δημιουργό - πιο τεκμηριωμένα εν συνεχεία, αλλά θα του το'λεγα (μαζί με μερικά χειρότερα...) και δεν θ' ανησυχούσα μήπως τις φάω.

Φιλάκι στους συνδαιτημόνες κι μια "υπόδειξη" στον κο Μαζωμένο: Μια ταινία έχει την ζωή της άπαξ και γεννήθηκε. Δεν θα της συμπεριφερθούν όλοι με το γάντι, ιδίως στους χαλεπούς από πλευράς ευγενείας καιρούς που ζούμε. Ωστόσο, η προστασία μας επί εκείνης οφείλει να είναι ομοίως φραστική, διαλεκτική και ευγενική. Τα υπόλοιπα δεν συνάδουν...

Καλημέρα προς όλους.

theachilles είπε...

Η παρένθεση στο σχόλιο μου ήταν ένα είδος πειράγματος εν όψει της πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλία μας για το Shutter Island, χαλαρώνοντας λίγο από τα υπόλοιπα γραφόμενά μου. Μην εκνευρίζεσαι αγόρι. Εξάλλου με όσα γράφεις στη συνέχεια ξέρεις ότι συμφωνώ απόλυτα.